บทที่ 498 การร่วมมือ
“ความลับในวังหลวงที่พวกท่านกังวลกันนักหนา สำหรับแคว้นตงฮั่นของข้าแล้ว มันไม่ใช่ความลับอะไรเลยสักนิด” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวด้วยท่าทีผ่อนคลาย “คราวนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าองค์หญิงฝานเอ๋อร์จะเลือกอย่างไรแล้ว”
เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ฝานเอ๋อร์ก็ก้มหน้าลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ขอเพียงท่านช่วยข้าล้างแค้นได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยแคว้นเหลียวปี้เลี่ยตงทั้งแผ่นดิน ข้าก็ยินดีจะมอบ ‘หว่านอู้เซิง’ ทั้งหมดในมือให้ท่าน!”
‘ทายไม่ผิดจริง ๆ!’
เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา “ถ้าอย่างนั้นถือว่าการร่วมมือของเราตกลงกันได้แล้ว องค์หญิงฝานเอ๋อร์ควรจะแสดงความจริงใจให้ข้าเห็นก่อนสักนิด”
แม้ฝานเอ๋อร์จะรู้ดีว่าเมิ่งฉีฮ่วนกำลังหาทางเอาเปรียบ แต่นางก็ตระหนักว่ายามนี้ตนเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบมากกว่า ในเมื่ออีกฝ่ายรู้กระทั่งว่าหว่านอู้เซิงถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วนและนำไปซ่อนไว้ ก็เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะรู้ที่ซ่อนของหว่านอู้เซิงในวังหลวงด้วย หากนางมัวแต่โยกโย้ไม่ใจกว้าง แล้วเมิ่งฉีฮ่วนเกิดหมดความอดทนสั่งกองทัพชายแดนตงฮั่นบุกถล่มเหลียวปี้เลี่ยตงขึ้นมาจริง ๆ ถึงตอนนั้นเขาก็ยังสามารถค้นหาหว่านอู้เซิงจากในวังไปช่วยชายาของเขาได้อยู่ดี
ผิดกับตัวนางเอง นอกจากจะหมดโอกาสปลิดชีพศัตรูด้วยมือตัวเองแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะต้องตาย
