ม่ไว้หน้าท่านบ้างหรือ? ท่านอ๋องควรรู้ตัวนะว่ายามนี้ท่านอยู่ในเขตราชสำนักเหลียวปี้เลี่ยตง!”
“ข้ารู้ตัวดี” เมิ่งฉีฮ่วนมีท่าทีสงบนิ่ง “แต่แคว้นเล็ก ๆ อย่างเหลียวปี้เลี่ยตง จะมีวิญญาณความกล้าที่ไหนมาแตะต้องความปลอดภัยของข้าได้กัน?”
“ท่าน…” องค์หญิงสิบสามถูกเมิ่งฉีฮ่วนตอกกลับจนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “เรื่องที่ควรจะจบลงด้วยดี เหตุใดต้องทำให้มันกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตจนราษฎรต้องเดือดร้อนด้วย! ท่านเป็นถึงท่านอ๋องแห่งมหาอำนาจตงฮั่น ท่านไม่มีความสงสารราษฎรบ้างเลยหรือ? พวกเราอาจจะทำอะไรท่านไม่ได้ แต่คิดว่าพวกเราจะทำอะไรคนในเมืองชายแดนตงฮั่นไม่ได้อย่างนั้นหรือ!”
“องค์หญิงสิบสามพูดเล่นแล้ว เมืองชายแดนตงฮั่นมีกองทัพประจำการอยู่มหาศาล ขณะที่เหลียวปี้เลี่ยตงเอง ทุกปีในช่วงเวลานี้ก็มักจะถูกชนเผ่าทางเหนือรุกรานจนเอาตัวแทบไม่รอด ข้าไม่คิดจริง ๆ ว่าพวกท่านจะมีปัญญาไปต่อกรกับกองทัพชายแดนของแคว้นตงฮั่นได้”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามของเมิ่งฉีฮ่วน องค์หญิงสิบสามก็อดไม่ได้ที่จะเค้นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมา “ท่านอ๋องฉีช่างมีความมั่นใจเสียเหลือเกิน! ดูท่าที่ผ่านมาเหลียวปี้เลี่ยตงในสายตาแคว้นตงฮั่นของพวกท่าน คงเป็นเพียงแมลงตัวเล็ก ๆ ที่แสนอ่อนแอสินะ!”
