ะคะ…
จะว่าไปก็น่าเศร้านัก ข้าเผลอทำโคมแก้วเจียระไนใบโปรดของท่านแม่แตก เลยถูกท่านพ่อกักบริเวณตั้งครึ่งเดือน แถมยังต้องคัดตำราและเขียนจดหมายขอโทษท่านแม่ตั้งสามแผ่น วันนี้เป็นวันแรกที่ข้าได้รับอิสระ และยังบังเอิญได้มาร่วมงานเลี้ยงที่ท่านพี่จัดให้ท่านอ๋องพอดี นับเป็นวาสนาของเสี่ยวถังจริงๆ! ท่านอ๋องคงไม่ใจดำขับไล่ข้าที่อยากจะมาขอแบ่งปันวาสนานี้หรอกใช่ไหมคะ!”
หลังจากร่ายยาวมาชุดใหญ่ เสี่ยวถังก็ส่งสายตาอ้อนวอนด้วยดวงตากลมโตสีดำขลับมาที่เมิ่งฉีฮ่วน
โดยปกติแล้ว เพียงแค่นางส่งสายตาแบบนี้ให้เหล่าพี่ชาย ความปรารถนาทุกอย่างของนางก็จะได้รับการตอบสนองเสมอ
“ขออภัย” เมิ่งฉีฮ่วนมองนางด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “องค์หญิงถังน่าจะยังไม่ได้ออกเรือน ส่วนข้าเป็นบุรุษต่างบ้านต่างเมือง ไม่ควรอยู่ใกล้ชิดกับองค์หญิงเกินไปนัก” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วยกที่นั่งของตนให้เสี่ยวถังทันที ส่วนตัวเองก็เดินไปเบียดนั่งข้าง ๆ เจียงหมิงแทน
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฮาลี่ ถังพลาดท่า นางได้แต่นั่งอึ้งอยู่บนที่นั่งชั้นสูงพลางสงสัยในชีวิตของตัวเอง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ายามนี้นางตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งงานไปเสียแล้ว…
