นคนขี้ระแวงมาก ผมตื่นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วเจอองครักษ์เงามานั่งเล่นอยู่ในบ้าน พวกเขาไม่กลัวผมเห็นด้วยซ้ำ พอผมตื่นถึงค่อย ๆ เดินจากไปต่อหน้าต่อตา”
พูดมาถึงตรงนี้ เจียงหมิงดูเหมือนจะมีอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะข่มมันไว้แล้วยิ้มแห้ง ๆ “ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวครับ ในโลกก่อนผมก็เป็นพวกฉวยโอกาสที่เน้นผลประโยชน์ตัวเองเป็นหลัก แต่ลูกผู้ชายที่ไหนจะไม่อยากสร้างผลงานใหญ่โตล่ะ ดังนั้นเพื่อให้หลุดพ้นจากการถูกจับตาดูตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ผมเลยต้องจำใจยอมพยักหน้าแต่งงาน”
“แต่ที่ผมคาดไม่ถึงเลยก็คือ กู่ที่จงเจิ้งเซวียนวางใส่ผมมันส่งผลร้ายไปถึงลูกเมียด้วย ยิ่งไปกว่านั้น พอแต่งงานแล้วเขากลับไม่ได้สั่งให้คนเลิกตามผม แต่กลับเปลี่ยนไปเฝ้าจับตาลูกเมียของผมแทน…” เมื่อพูดถึงครอบครัว แววตาของเจียงหมิงก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ถือเป็นผลกรรมความเห็นแก่ตัวของผมเองแหละครับ” เจียงหมิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “แม้ตอนนี้จงเจิ้งเซวียนจะตายไปแล้ว และกู่ในตัวพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกจะถูกถอนออกไปแล้ว แต่ภรรยาของผมเป็นผู้หญิง ร่างกายถูกกู่กัดกินมาหลายปีจนทรุดโทรม ส่วนเจียงฉือเองก็…”
“อาการของเจียงฉือใช่ว่าจะไม่มีทางแก้ ข้าเคยคุยกับหมอกู่แล้ว เขาบอกว่าถ้าเขายอมให้ฝังเข็มที่ศีรษะ ไม่แน่ว่าเจียงฉืออาจจะกลับมามีสติสัมปชัญญะที่แจ่มใสได้” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพลางจัดวางกระดานหมากชุดใหม่
“ความหวังมันริบหรี่นัก แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อ
