บทที่ 495 ลักพาตัว
ในที่สุดองค์หญิงสิบสามก็เริ่มที่จะนั่งไม่ติดเสียแล้ว
ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา นางจงใจแสดงท่าทีดึงเช็งเพื่อปั่นหัวและหยั่งเชิงพวกเขาทั้งกลุ่ม ซึ่งเรื่องนี้เมิ่งฉีฮ่วนย่อมรู้ดีอยู่เต็มอก ทว่าที่เขายังนิ่งเฉยอยู่นั้น ก็เพราะตระหนักว่าพวกเขายังพักอาศัยอยู่ในจวนรับรองของราชสำนักเหลียวปี้เลี่ยตง
การหักหน้ากันตรง ๆ ย่อมไม่ส่งผลดีต่อฝ่ายใด อีกทั้งต้องยอมรับว่าทุกครั้งที่แม่นางฝานเอ๋อร์มาฝังเข็มให้ แม้หลี่เยว่หานจะยังไม่ฟื้นคืนสติ แต่สีหน้าและออร่าของนางกลับดูดีขึ้นกว่าตอนที่เพิ่งมาถึงแคว้นนี้มากนัก
องค์หญิงสิบสามจับจุดอ่อนของเมิ่งฉีฮ่วนได้แม่นยำ นางจึงใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้รักษาภาพลักษณ์อันไร้เดียงสาของตนเองไว้ พร้อมกับพยายามสร้างบรรยากาศให้ดูเหมือนว่านางกำลังร้อนอกร้อนใจแทนเมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานอย่างจริงใจ โดยหารู้ไม่ว่า นอกจากเฮ่อเจิ้งเทียนที่ช่วงแรกยังตามไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมแล้ว ทั้งเมิ่งฉีฮ่วนและเจียงหมิงต่างมองทะลุการแสดงอันแสนหยาบโลนของนางมานานแล้ว
หากไม่ใช่เพราะแม่นางฝานเอ๋อร์ละก็…
“ท่านอ๋องครับ หรือว่าเราจะพาตัวแม่นางฝานเอ๋อร์…” เฮ่อเจิ้งเทียนพรวดพราดเข้ามาตรงหน้าเมิ่งฉีฮ่วนพลางทำท่าทำทางประกอบ “ลักพาตัวนางมาเลยดีไหมครับ?”
เจียงหมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าราชสำนักเหลียวปี้เลี่ยตงจะอ่อนแอและเต็มไปด้วยปัญหาอย่างที่
