ลี่ยตงจะวางแผนอะไร ข้าไม่สนใจทั้งนั้น จุดประสงค์ที่เรามาที่นี่คือเพื่อรักษาพระชายา ในเมื่อองค์หญิงสิบสามจงใจเผยไต๋เพื่อบีบคั้นเรานัก เราก็แค่พาตัวหมอไปเลยก็สิ้นเรื่อง”
“ที่ท่านอ๋องพูดมาก็มีเหตุผลครับ” เจียงหมิงขมวดคิ้วใช้ความคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย “ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าองค์หญิงสิบสามมีหว่านอู้เซิงอยู่ในมือจริงหรือไม่ แต่แม่นางฝานเอ๋อร์คนนั้น ฉันว่านางดูมีอะไรน่าสนใจทีเดียว บางทีนางอาจจะรู้เรื่องหว่านอู้เซิงมากกว่าใคร และวิชาแพทย์ของนางก็ดูท่าจะใช้ได้จริง ๆ”
เมิ่งฉีฮ่วนเหลือบมองเจียงหมิงด้วยสายตาประหลาด ก่อนจะเอ่ยเนิบ ๆ “เจ้าเอาตาข้างไหนมองว่าวิชาแพทย์นางใช้ได้กัน?”
เจียงหมิง “???”
“ฝีมือการฝังเข็มของนางน่ะช่ำชองก็จริง แต่ยังเทียบไม่ได้แม้แต่กับตาแก่กู่ในสำนักหมอหลวงด้วยซ้ำ ที่เยว่หานอาการดีขึ้นหลังจากการฝังเข็ม เป็นเพราะเข็มเงินของนางทุกเล่มถูกแช่อยู่ในหว่านอู้เซิงมาเป็นเวลานานก่อนจะเอามาใช้ที่นี่ต่างหาก”
ครั้งแรกที่เมิ่งฉีฮ่วนเห็นเข็มสีดำคล้ำในมือนาง เขาไม่ได้เอะใจนัก แต่พอสังเกตเห็นว่าหลังจากถอนเข็มออกมาแล้ว เข็มเหล่านั้นกลับคืนเป็นสีเงินวาวดังเดิม ความสงสัยก็เริ่มก่อตัวขึ้น
และในเมื่ออาการของหลี่เยว่หานดีขึ้นเพราะการรักษาของนางจริง ๆ เมิ่งฉีฮ่วนจึงต้องข่มความใจร้อนเอาไว้และอดทนรอมานานขนาดนี้ เพียงเพื่อจะดูว่าองค์หญิงสิบสามคิดจะใช้หว่านอู้เซิงมาแลกกับอะไร
เมิ่งฉีฮ่วนไม่
