มหิตที่รุนแรง
“ท่านอ๋องคิดว่า สิ่งที่องค์หญิงสิบสามต้องการจริง ๆ คืออะไรกันแน่ครับ?” เจียงหมิงถามขึ้นอย่างระมัดระวังหลังจากที่ได้ฟังเมิ่งฉีฮ่วนเล่าถึงความพิรุธขององค์หญิง
“ตอนนี้ข้ายังไม่รู้” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจ “เพราะไม่รู้นี่แหละข้าถึงได้หงุดหงิดนัก ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหวังผลประโยชน์บางอย่าง แต่นางกลับไม่ยอมพูดออกมา ตรงกันข้ามกลับใช้เยว่หานที่ข้าห่วงใยที่สุดมาเป็นเครื่องต่อรองเยี่ยงนี้ มันทำให้ข้าแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว”
เฮ่อเจิ้งเทียนที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ยินคำพูดนั้นถึงกับขนลุกซู่ ในยามนี้เมิ่งฉีฮ่วนดูเหมือนกับคืนที่ทุ่งน้ำแข็งไม่มีผิด จิตสังหารแผ่ซ่านออกมาจนน่าสะพรึงกลัว ราวกับพร้อมจะบดขยี้ศีรษะใครสักคนให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ
“เสียดายที่ข้าเองก็ไม่เข้าใจภาษามือ มิเช่นนั้นคงพอจะไปสืบข่าวจากแม่นางฝานเอ๋อร์ได้บ้าง” เจียงหมิงถอนหายใจด้วยความรู้สึกผิด
เขาจะไม่เข้าใจอารมณ์พลุ่งพล่านของเมิ่งฉีฮ่วนได้อย่างไร
ในตอนนั้นที่เมืองเทียนซิงอู่เหอ แค่หมอผีฝังเข็มลงบนตัวหลี่เยว่หานเพียงเข็มเดียว เมิ่งฉีฮ่วนยังแทบจะฆ่าหมอผีผู้นั้นทิ้ง แล้วนับประสาอะไรกับวันนี้ที่องค์หญิงสิบสามบอกว่าต้องให้ฝานเอ๋อร์ฝังเข็มหลี่เยว่หานต่อเนื่องไปอีกถึงห้าปี
ถึงตอนนั้น ต่อให้ฟื้นขึ้นมา ร่างกายของนางจะยังเหลือส่วนที่ดีอยู่อีกหรือ?
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เจียงหมิงเองก็รู้สึกอึดอัดใจไม่แพ้กัน
“คือว่า…” เฮ่อเจิ้งเทียนเหมื
