ด ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาคิดไปเองหรือไม่ แต่เขารู้สึกได้ว่าไอชีวิตของหลี่เยว่หานที่เคยค่อยๆ เลือนหายไปนั้นเริ่มหยุดนิ่งลง ซ้ำร่างกายของนางก็ไม่ได้เย็นเยียบเหมือนเก่าแล้ว
นี่นับเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับเมิ่งฉีฮ่วน อย่างน้อยเขาก็เริ่มมองเห็นประกายแห่งความหวังเสียที
ตลอดห้าวันที่ผ่านมา องค์หญิงถังมักจะแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนที่นี่บ่อยครั้ง ในช่วงแรกเมิ่งฉีฮ่วนยังพอจะสนทนากับนางบ้าง แต่ตอนหลังพอได้ยินว่านางมาหา เขาก็จะอุ้มหลี่เยว่หานที่กำลังตากแดดอยู่กลับเข้าห้องทันที แล้วปล่อยให้เจียงหมิงเป็นคนคอยรับหน้าองค์หญิงที่ร่าเริงเกินเหตุนางนี้แทน
องค์หญิงถังเองก็รับรู้ได้ถึงท่าทีหลบหน้าอย่างจงใจของเขา แต่นางก็ไม่ได้ลดละความพยายามหรือสำรวมกิริยาลงเลยแม้แต่น้อย
เช้าวันที่หก หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนป้อนยาให้หลี่เยว่หานเสร็จ เขาก็มานั่งอ่านหนังสืออยู่ลำพังในห้องน้ำชา
องค์หญิงถังบุกเข้ามาโดยไม่รอให้ใครแจ้งล่วงหน้า นางพาฝานเอ๋อร์ตรงดิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าที่ปั้นแต่งให้ดูตื่นเต้นดีใจสุดขีด ทันทีที่เห็นหน้าเขานางก็ร้องเรียกขึ้นมาว่า “ท่านอ๋อง! พี่ฝานเอ๋อร์บอกว่านางรู้วิธีที่จะช่วยมู่หวังเฟยได้แล้วเจ้าค่ะ!”
เมิ่งฉีฮ่วนที่เดิมทีทำหน้าบึ้งตึงทันทีที่เห็นนาง ถึงกับชะงักไปเมื่อได้ยินข่าวนี้ เขาลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ กว่าจะรู้สึกตัวองค์หญิงถังก็ถลาเข้ามาถึงตัวและดึงแขนเสื้อเขาไว้เสีย
