้ว ยังจะมาฝันหวานเรื่องไร้เทียมทานอะไรกันอีก ช่างเขลาแท้ ๆ”
ถังซีฝานชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งออกมา “นั่นสิ แต่ข้าไม่ได้ถูกทำลายวรยุทธ์นี่นา!”
หลี่เยว่หานมองเขาด้วยสายตาที่ใช้มองคนโง่ ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจ “เพราะอย่างนั้นบรรพชนเหยี่ยวดำถึงไม่เคยคิดจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่ด้วยอย่างไรเล่า เขาไม่มีทางยอมให้คนกระจอกที่เขาเคยดูถูกข้ามหัวตัวเองไปได้หรอก”
เมื่อได้ยินดังนั้น ถังซีฝานถึงกับโง่งมไปชั่วขณะ
