ทุกคำ
ไม่สิ… เขาควรจะส่งเสียงร้องเป็นม้าไม่ใช่หรือ? หรือว่าหลี่เยว่หานจะฟังภาษาม้าออก?
“อย่ามองข้าแบบนั้น ในเมื่อเจ้าก็รู้ว่าในแดนราชันไร้เทียมทานนี้ข้าคือผู้กำหนด เช่นนั้นเจ้าจะได้ยินสิ่งใด หรือข้าจะได้ยินสิ่งใด ย่อมขึ้นอยู่กับข้าเพียงผู้เดียว” หลี่เยว่หานมองถังซีฝานด้วยสายตาเย็นเยือก “ที่เจ้าบอกว่าเคยมีคนถูกขังไว้ที่นี่แต่ไม่ได้กลายเป็นสัตว์ป่านั้น หมายความว่าอย่างไร?”
ขณะที่พูด หลี่เยว่หานก็ได้คลายวิชาที่ลวงโสตประสาทของถังซีฝานออก
“ก็… ก็คือไม่กลายร่างนั่นแหละ…” ถังซีฝานหลบสายตาด้วยความหวั่นใจ “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดพวกเขาถึงไม่กลายร่าง แต่แดนราชันไร้เทียมทานนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก ตบะในร่างของพวกเขาถูกสูบจนเหือดแห้ง จุดตันเถียนถูกทำลาย สิ้นหวังในการฝึกตน ไร้ซึ่งมิตรสหายอยู่ข้างกาย
สุดท้ายย่อมเสียสติจนกระโดดหน้าผาตายไปเอง เรื่องนี้ข้าไม่ได้โกหกเจ้าแน่ หากไม่เชื่อเจ้าก็ไปถามตาแก่เหยี่ยวดำดู เขาอาศัยอยู่บนหน้าผา ย่อมต้องเคยเห็นมาบ้าง!”
หลี่เยว่หานเอียงคอถาม “เมื่อก่อนเจ้ายังกลัวข้าไปหาบรรพชนเหยี่ยวดำแทบตาย เหตุใดคราวนี้ถึงเสนอให้ข้าไปหาเขาเองเสียเล่า?”
“ในเมื่อเจ้าไปพบเขามาแล้ว ต่อให้ข้าจะหลอกลวงไปเจ้าก็คงไม่เชื่อ สู้ให้เจ้าไปหาเขาเองเสียยังดีกว่า จะได้พิสูจน์ว่าข้าพูดความจริง และอีกอย่าง… ตาแก่เหยี่ยวดำนั่นคิดจะฆ่าข้าจริง ๆ อย่างไรเสียข้าก็ถือเป็นสหายคนแรกของเจ้าในมิตินี้ ข้าบ
