บทที่ 479 พบหยั่งบรรพชนเหยี่ยวดำ
ภายใต้การบีบคั้นจากหลี่เยว่หาน ในที่สุดถังซีฝานก็ยอมเปิดปากเล่าส่วนที่เหลือออกมาด้วยท่าทีอึกอัก
ความจริงก็คือ ในปีนั้นหลังจากที่ บรรพชนเหยี่ยวดำ จับตัวถังซีฝานไป บรรดาศิษย์ในสำนักของถังซีฝานก็ได้บุกมาถึงประตูเพื่อทวงคนคืน แม้ถังซีฝานจะดูเป็นคนไม่เอาถ่านไปบ้าง แต่คนในสำนักของเขานั้นขึ้นชื่อเรื่องการปกป้องคนของตนเองอย่างถึงที่สุด ดังนั้นพวกเขาจึงลงมือกับบรรพชนเหยี่ยวดำอย่างไม่ปรานี
ทว่าในตอนนั้นถังซีฝานไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย พอถูกโยนเข้ามาใน แดนราชันไร้เทียมทาน และจิตสำนึกเริ่มหลอมรวมเขาก็รีบหนีไปซ่อนตัวทันที บรรพชนเหยี่ยวดำเคยเข้ามาตามหาถังซีฝานอยู่หลายครั้ง
แต่เนื่องจากตอนนั้นเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส พลังจิตจึงไม่เพียงพอที่จะแผ่ขยายเพื่อค้นหาไปทั่วทั้งแดนราชันไร้เทียมทาน ทำให้หาตัวถังซีฝานไม่พบ
ขณะเดียวกัน ศิษย์น้องหญิงของถังซีฝานเมื่อเห็นว่าสำนักของตนเป็นฝ่ายได้เปรียบ นางจึงฉวยโอกาสทรยศบรรพชนเหยี่ยวดำอย่างไม่คาดฝัน นางลงมือลอบทำร้ายจนทำลายตบะทั้งร่างของบรรพชนเหยี่ยวดำจนสิ้นซาก ไม่เพียงแต่ต้องกลายเป็นคนธรรมดาเท่านั้น แม้แต่จุดตันเถียนก็ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น และเพื่อเป็นการแสดงความบริสุทธิ์ใจต่อหน้าคนในสำนัก นางจึงโยนบรรพชนเหยี่ยวดำเข้าไปในแดนราชันไร้เทียมทานต่อหน้าทุกคน
เดิมทีคนในสำนักคิดจะเรียกคืนแดนราชันไร้เทียมทานกลับมา แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใดสุดท้ายกล
