ับเก็บมันใส่ลิ้นชักวางทิ้งไว้เสียอย่างนั้น
ยามนี้บรรพชนเหยี่ยวดำก็ติดอยู่ในแดนราชันไร้เทียมทานเช่นกัน ถังซีฝานจึงเกรงว่าหากหลี่เยว่หานไปเที่ยวตามหา คนกลายเป็นสัตว์ป่า ตนอื่น แล้วโชคดีเหมือนตาบอดคลำเจอหนูตาย ไปพาตัวบรรพชนเหยี่ยวดำกลับมา ตัวเขาเองนั่นแหละที่จะซวย
เพราะอย่างไรเสีย เขากับบรรพชนเหยี่ยวดำก็ถือเป็นอริเก่าแก่กัน
หลังจากฟังคำบอกเล่าของถังซีฝาน หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “เจ้าก็บอกเองว่า ตอนที่บรรพชนเหยี่ยวดำถูกศิษย์น้องของเจ้าโยนเข้ามาเขาก็กลายเป็นคนพิการไปแล้ว แล้วเขาจะเอาปัญญาที่ไหนมาแก้แค้นเจ้า?”
“เจ้าไม่เข้าใจหรอก คนอย่างบรรพชนเหยี่ยวดำน่ะ ต่อให้เหลือฟันเพียงซี่เดียว เขาก็จะพุ่งเข้ามากัดเนื้อคนให้หลุดออกมาเป็นชิ้นให้ได้ ความแค้นเขามันฝังลึกนัก” ม้าสีแดงพุทรากระทืบเท้าอย่างว้าวุ่นใจ “ข้าบอกเจ้าไปหมดแล้ว เจ้าช่วยเปลี่ยนข้ากลับไปเป็นคนได้หรือยัง?”
หลี่เยว่หานถอยหลังไปสองก้าว พลางมองม้าตัวนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ข้ายังมีอีกเรื่องที่ไม่เข้าใจ ในเมื่อเจ้ากลายเป็นคนกลายเป็นสัตว์ป่าที่ไร้จิตสำนึกมนุษย์มาตั้งนานแล้ว แล้วเจ้าไปรู้เรื่องราวภายหลังของบรรพชนเหยี่ยวดำได้อย่างไร?”
“ก็เพราะข้ายังมีเศษเสี้ยวจิตสำนึกหลงเหลืออยู่ที่นี่น่ะสิ” ม้าสีแดงพุทราพ่นลมหายใจออกทางจมูก “ด้วยเหตุนี้กระบวนการที่ข้าจะกลายเป็นสัตว์ป่าอย่างสมบูรณ์จึงกินเวลาถึงหนึ่งปีเต็ม กว่าจะกลายเป็นม้าไปทั้
