ยมทาน ข้ากลับได้พบกับความสงบสุขที่หาได้ยากยิ่ง พูดไปเจ้าอาจจะไม่เชื่อ… ข้ากินมังสวิรัติมาหลายร้อยปีแล้ว”
หลี่เยว่หานถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง
ถังซีฝานบอกว่ารังของบรรพชนเหยี่ยวดำเต็มไปด้วยซากศพและโครงกระดูก แต่เมื่อครู่นางกลับไม่เห็นร่องรอยเหล่านั้นเลย
ส่วนกลิ่นคาวในถ้ำนั้น อย่างไรเสียเหยี่ยวก็เป็นสัตว์นักล่า ย่อมมีกลิ่นสาบเป็นธรรมดา และนางก็ไม่คิดว่าเหยี่ยวจะลุกขึ้นมาทำความสะอาดบ้านของตัวเองอยู่แล้ว
ลำพังแค่เห็นเตียงนอนสำหรับคน ก็นับว่าทำให้หลี่เยว่หานประหลาดใจมากพอแล้ว
“ดูเหมือนเจ้าจะไม่ค่อยเชื่อข้าเท่าไหร่นะ” อย่างไรเสียบรรพชนเหยี่ยวดำก็เคยเป็นผู้ที่อยู่เหนือผู้อื่นมาก่อน เมื่อเห็นหลี่เยว่หานยืนนิ่งไม่พูดจา เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่านางขาดความเชื่อมั่นในตัวเขา
“ข้าควรจะเชื่อเจ้าอย่างนั้นหรือ?” หลี่เยว่หานถามกลับ
ใบหน้าของเหยี่ยวปรากฏแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ “นั่นสินะ เจ้าได้พบกับถังซีฝานก่อน ส่วนข้ากับมันก็เป็นอริกัน ความคิดของเจ้าถูกมันชี้นำไปก่อนแล้ว การที่เจ้าจะไม่เชื่อข้าก็เป็นเรื่องธรรมดา ข้าไม่ได้ติดใจอะไร”
