ในระหว่างที่เขากำลังหาทางช่วยนางอยู่นั้น เขาอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่เยว่หานก็รู้สึกปวดแปลบในใจขึ้นมาทันที
….
ผ่านพ้นไปอีกหนึ่งคืน ถังซีฝานก็ได้กลับร่างจากม้ามาเป็นคนอีกครั้ง
ทุกคืนหลี่เยว่หานจะเปลี่ยนเขาให้เป็นม้าจนเขากลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว
หลี่เยว่หานมองถังซีฝานที่อยู่ในชุดคลุมสีแดงพุทรา แล้วอดที่จะถามขึ้นไม่ได้ว่า “พอจะมีวิธีอื่นที่จะออกจากแดนราชันไร้เทียมทานได้โดยไม่ต้องฆ่าคนหรือไม่?”
คำถามนั้นทำให้ถังซีฝานชะงักไป “เจ้าเชื่อข้าแล้วหรือ?”
“อย่ามัวพ่นวาจาไร้สาระ มีหรือไม่มีก็รีบบอกข้ามา!” หลี่เยว่หานขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ
ถังซีฝานครุ่นคิดอย่างจริงจังก่อนจะพยักหน้า “มีอยู่ แต่มันลำบากมาก เจ้าต้องบำเพ็ญเพียรเป็นเซียน เมื่อใดที่เจ้าบรรลุถึงขั้น ‘จินตาน’ เมื่อนั้นเจ้าจะมีตบะแรงกล้าพอที่จะเปิดทางเข้าออกของแดนราชันไร้เทียมทานได้เอง”
“…” หลี่เยว่หานรู้สึกว่าไม่ถามเสียยังจะดีกว่า
ถึงนางจะไม่ได้บำเพ็ญเพียร แต่อย่างน้อยนางก็รู้ว่าการจะบรรลุขั้นจินตานนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ชาติก่อนนางก็เคยอ่านนิยายแนวเทพเซียนมาไม่น้อย
“เจ้าเป็นอะไรไป?” เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่เยว่หานดูแปลกไป ถังซีฝานจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “แม้ตบะของข้าจะไม่เท่าไหร่ แต่ข้าสามารถชี้แนะเจ้าก้าวเข้าสู่ประตูแห่งการบำเพ็ญได้ ทั้งยังช่วยประคับประคองเจ้าในระหว่างการฝึกฝนได้ด้วยนะ!”
คำพูดนี้ทำให้หลี่เยว่ห
