มนุษย์… บางทีพวกเขาอาจจะเผลอฆ่าคนไปตั้งมากมายโดยไม่รู้ตัวแล้วก็ได้?
เมื่อคิดถึงจุดนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
“เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ?” เสียงของถังซีฝานดังขึ้นข้างหู หลี่เยว่หานดึงสติกลับมาแล้วมองเขาด้วยความไม่พอใจ “เจ้าจะทำอะไร?!”
“ข้าถามเจ้าอยู่นี่ไง ว่าจะบำเพ็ญเพียรหรือไม่ หากเจ้าตกลงข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาพื้นฐานให้ ในแดนราชันไร้เทียมทานนี้มีปราณวิญญาณหนาแน่น การฝึกฝนย่อมรุดหน้าไปอย่างรวดเร็วแน่ ข้าเดาว่าเจ้าคงไม่อยากฆ่าคนกลายเป็นสัตว์ป่าพวกนั้น ดังนั้นนอกจากวิธีบำเพ็ญเพียรแล้ว เจ้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก” ถังซีฝานมองนางด้วยสีหน้าจริงจัง
หลี่เยว่หานสบตากับเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือเปลี่ยนเขากลับไปเป็นม้าป่าสีแดงพุทราตัวเดิม
“ฟังนะ ข้าจะไม่บำเพ็ญเพียร และข้าจะไม่ฆ่าคน ข้าไม่เชื่อว่านอกจากสองวิธีนี้แล้วจะไม่มีทางอื่น ในเมื่อเจ้าสามารถปลุกจิตสำนึกขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง คนอื่นก็น่าจะทำได้เช่นกัน จิตสำนึกที่ตื่นขึ้นเองย่อมไม่สูญสลายไปเหมือนหูต้าลี่ เช่นนั้นข้าจะออกไปหาคนกลายเป็นสัตว์ป่าตัวอื่น แล้วใช้วิธีพิเศษกระตุ้นพวกเขาดู ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะตื่นขึ้นมาเองได้ โดยที่ข้าไม่ต้องมาคอยระแวงหลุมพรางในทุกคำพูดของเจ้า!”
พูดจบ หลี่เยว่หานก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจาก เรือนพักลี้ภัย ทันที
ม้าสีแดงพุทรารีบวิ่ง “กุบกับ” เข้ามาขวางหน้านางไว้ พลางส่งเสียงร้องฮี้ไม่หยุดเพื่อไม่ให้นางไป
ห
