บทที่ 477 ถลกหนัง! มาทำเสื้อคลุม!
ค่ำคืนนี้ไม่เพียงแต่เฮ่อเจิ้งเทียนจะนอนไม่หลับ แม้แต่เจียงหมิงเองก็ข่มตาลงไม่ได้เช่นกัน แต่ยังดีที่เฮ่อเจิ้งเทียนได้พักผ่อนบนรถม้ามาเพียงพอแล้ว เมื่อแสงอาทิตย์รำไรเริ่มจับขอบฟ้า เขาจึงลุกขึ้นมาเตรียมรถม้า จัดแจงจ่ายเงินกับเสี่ยวเอ้อที่เฝ้ายามดึก แล้วออกเดินทางทันที
ตามการคำนวณระยะทาง หากเร่งเดินทางอีกหนึ่งวันหนึ่งคืน พวกเขาก็จะถึงเมืองเล็ก ๆ ที่เป็นเขตรอยต่อระหว่างแคว้นตงฮั่นและแคว้นเหลียวปี้เลี่ยตง เมื่อถึงที่นั่นก็จะสามารถส่งจดหมายผ่านม้าเร็วไปยังราชสำนักเหลียวปี้เลี่ยตงได้ ซึ่งจะรวดเร็วกว่ามาก
ทว่าเบื้องหลังของพวกเขานั้น คนจากสิบสองถ้ำแห่งหนานเจียงยังคงตามกัดไม่ปล่อย
เจียงหมิงไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนพวกนั้นถึงไม่ลงมือโดยตรง แต่กลับพยายามจะใช้ความลี้ลับของวิชากู่สังหารพวกเขา เมิ่งฉีฮ่วนเข้าใจเรื่องนี้ดีจึงอธิบายว่า
“พวกคนหนานเจียงต้องใช้ร่างกายตัวเองเลี้ยงกู่เพื่อให้วิชาบรรลุถึงขั้นสูงสุด การอยู่กับแมลงมานานย่อมทำให้พละกำลังทางกายอ่อนแอลงมาก”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจียงหมิงก็เบาใจลงไปได้มาก ยามนี้มีถุงหอมที่เมิ่งฉีฮ่วนปรุงไว้ล่วงหน้าติดกาย จึงไม่ต้องหวาดเกรงว่าคนจากสิบสองถ้ำจะจู่โจมเข้ามาถึงตัว
ถึงแม้คนพวกนั้นจะตามติดมาตลอดทางก็ไม่เป็นไร เพราะเมื่อใดที่พ้นเขตชายแดนแคว้นตงฮั่นไปแล้ว พวกเขาทุกคนย่อมถูกสกัดไว้ภายในแคว้น
เนื่องจากเหลียวปี้เลี่ยตงเป็นแคว้นเล
