โลกได้ไหมล่ะ?”
เจียงหมิงไม่ได้ตอบคำถาม เขาได้แต่จ้องมองลัญจกรหยกตาค้าง
“แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีวิธีเข้าถึงมันแล้ว เดิมทีข้ายังพอมีพลังที่จะเข้าไปในพื้นที่ของลัญจกรหยกได้บ้าง แต่ตั้งแต่เยว่หานเริ่มอ่อนแอลง ข้าก็ไม่สามารถสัมผัสถึงพื้นที่นั้นได้อีก จนกระทั่งเยว่หานหมดสติไป ลัญจกรหยกก็สิ้นไร้ไอวิญญาณ กลายเป็นเพียงตราประทับธรรมดาชิ้นหนึ่ง มิเช่นนั้นข้าคงเอาน้ำพุวิญญาณออกมาช่วยชีวิตเยว่หานได้แล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
“ท่านอ๋องโปรดอย่าได้เสียใจไป ข้าเชื่อว่าที่เหลียวปี้เลี่ยตงต้องมีวิธีช่วยพระชายาแน่ ๆ ครับ” เจียงหมิงข่มความตกใจในใจไว้แล้วเอ่ยปลอบ
“อืม” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า ก่อนจะเก็บลัญจกรหยกกลับคืนไป แล้วมองหน้าเจียงหมิง “พูดมาตั้งนาน เจ้าคงเดาออกแล้วใช่ไหมว่าคนที่ตามล่าเราอยู่ข้างหลังคือใคร”
“คนของสิบสองถ้ำ” เจียงหมิงพยักหน้า
“ไม่ใช่นะ” เมิ่งฉีฮ่วนส่ายหน้า “แต่เป็นผู้ปกครองถ้ำแห่งสิบสองถ้ำต่างหาก”
ใบหน้าของเจียงหมิงซีดเผือดลงในทันที
เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวต่อ “เทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ก็ตายแล้ว บุตรศักดิ์สิทธิ์ ก็ตายแล้ว แถมยังเรียกได้ว่าตายด้วยน้ำมือข้าทั้งคู่ คนหนานเจียงไม่มีทางยอมอยู่เฉยแน่ แต่พวกเขารู้ว่าข้ามีวรยุทธสูงส่ง ดังนั้นการที่ผู้ปกครองถ้ำแห่งสิบสองถ้ำจะลงมือตามล่าข้าด้วยตัวเอง จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด”
“อย่างเช่นตอนนี้ คนที่ตามล่าเราได้เข้ามาในโรงเตี๊ยมแห่งนี้แล้ว ข
