ง” ออกมา จึงสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้
ทว่าเจ้าหว่านอู้เซิงที่ว่านี้คือสิ่งใดกันแน่ ถังหนานฝานกลับมิได้จดบันทึกไว้
ตระกูลถังมีพี่น้องสี่คน ตั้งชื่อตามทิศทั้งสี่คือ ตง นาน ซี เป่ย โดย ‘ถังซีฝาน’ พี่รองนั้นถูกส่งไปศึกษาวิชาในสำนักตั้งแต่ยังเล็กและมิเคยห่างกายจากสำนักเลย ทว่าเขามักจะฝากยาเซียนที่ช่วยบำรุงร่างกายมาให้คนในครอบครัวอยู่เสมอ ถังซีฝานนั้นมีพรสวรรค์ด้านการปรุงยาอย่างยิ่ง ส่วน ‘ถังตงฝาน’ พี่ใหญ่นั้นเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้น ยามออกศึกมักจะได้รับบาดเจ็บกลับมา และก็ได้ยาของถังซีฝานนี่เองที่ช่วยยื้อชีวิตเอาไว้
หลายต่อหลายครั้ง หากมิได้ยาของถังซีฝาน พี่ใหญ่ก็คงมิอาจทนพิษบาดแผลจนกลับถึงเมืองได้
ส่วนคนที่ธรรมดาสามัญที่สุดคือ ‘ถังเป่ยฝาน’ ในบันทึกของถังหนานฝานพรรณนาไว้ว่าน้องชายผู้นี้เป็นเพียงคนธรรมดา ไม่มีผลงานโดดเด่น ไม่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเซียน ทั้งยังไร้ใจจะอ่านตำรา ทว่ากลับมีความสนใจใหลหลงในการทำขนมหวานเพียงอย่างเดียว
ในอัตชีวประวัติไม่ได้บรรยายถึงฝีมือของถังเป่ยฝานไว้ชัดเจนนัก กล่าวเพียงว่าร้านขนมของเขานั้นเปิดสาขาไปทั่วทุกแคว้น และไม่มีผู้ใดที่ได้ลิ้มลองแล้วไม่เอ่ยปากชม
เนื่องจากเป็นบุคคลเมื่อห้าร้อยปีก่อน ต่อให้เมิ่งฉีฮ่วนจะทุ่มเงินไปมากเพียงใด ก็รวบรวมงานเขียนมาได้เพียงไม่กี่เล่ม ก่อนจากมาเขาเคยสอบถามหมอผีว่า ‘หว่านอู้เซิง’ คือสิ่งใด แต่หมอผีเองก็มืดแปดด้านเช่นกัน
บางที… อาจจะต
