ก็เลยมุดหัวอยู่ในแดนราชันไร้เทียมทานมาตลอด?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้ว “ตามหลักแล้ว ในเมื่อเจ้าได้ครอบครองอาวุธสังหารที่ร้ายกาจขนาดนี้ เจ้าควรจะซุ่มฟื้นฟูพลังอยู่ในนี้ แล้วชิงอำนาจปกครองคืนมาเพื่อออกไปสังหารบรรพชนเหยี่ยวดำสักแปดร้อยรอบไม่ใช่หรือ?”
“ข้าก็อยากทำเช่นนั้น” แม้ถังซีฟานจะกลัวหลี่เยว่หานสาปให้กลายเป็นม้าอีกรอบ แต่เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “แต่มันจะมีประโยชน์อะไรเล่า ข้าไม่ใช่คนที่รักการเข่นฆ่าขนาดนั้น เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าพออยู่ในร่างสัตว์นานเข้า สติสัมปชัญญะจะถูกแดนราชันไร้เทียมทานกัดเซาะจนแตกสลาย ทำให้ข้าต้องใช้ชีวิตเป็นม้าอยู่นานแสนนาน”
“ถ้าเจ้าคิดถึงมันนัก ข้าจะให้เจ้ากลับไปเป็นม้าอีกรอบก็ได้นะ” หลี่เยว่หานเอ่ยขู่เสียงเย็น
ถังซีฟานรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่เอาแล้ว! ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น!”
เมื่อเห็นท่าทางลนลานของถังซีฟาน หลี่เยว่หานก็เริ่มเบาใจลง
ถังซีฟานผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นพวก ‘บื้อ’ อย่างที่คิดจริง ๆ แม้จะมีเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ก็แสดงออกทางสีหน้าจนหมดสิ้น ช่างน่าสงสัยนักว่าคนแบบนี้เอาตัวรอดในโลกของผู้บำเพ็ญเพียรมาได้อย่างไร
แถมยังแอบทิ้งไม้เด็ดไว้เผื่ออนาคตเสียด้วย เขาในชาติก่อนอาจจะเป็นคนใหญ่คนโตที่เก่งกาจมากก็ได้ แต่นั่นใครจะไปรู้ ในเมื่อเจ้าตัวจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
หลังจากแดนราชันไร้เทียมทานกลืนกินถังซีฟานเข้าไป บรรพชนเหยี่ยวดำผู้นั้นคงไม่กล้าขยับเขยื้อ
