นพลังในมิติไปอีกนาน เพราะกลัวถังซีฟานจะแอบทำอะไรลับหลัง แต่ที่แน่ ๆ บรรพชนเหยี่ยวดำคงตายไปนานแล้ว มิฉะนั้นแดนราชันไร้เทียมทานคงไม่กลายเป็นของไร้เจ้าของเช่นนี้
“ในแดนราชันไร้เทียมทาน มีมนุษย์กลายสภาพเป็นสัตว์ป่าอยู่เท่าไหร่?” หลี่เยว่หานถาม
ถังซีฟานชะงักไปครู่หนึ่ง “ก็ประมาณสิบกว่าตัว ไม่เยอะเท่าไหร่หรอก เจ้าคิดจะทำอะไร? พวกนั้นไม่มีสติสัมปชัญญะหลงเหลืออยู่เลยนะ!”
“ข้ารู้” หลี่เยว่หานเอ่ยพลางปรายตามองอย่างเฉื่อยชา “ในเมื่อข้ากุมอำนาจปกครองอยู่ ข้าก็จะช่วยฟื้นสติให้พวกเขาสิ” พูดจบ หลี่เยว่หานก็กระดิกนิ้วชี้ข้างซ้าย เพียงพริบตาเดียวนางก็คว้าเอาเส้นสายแห่งอำนาจปกครองที่มองไม่เห็นมาไว้ในอุ้งมือ
ก่อนจะดีดนิ้วส่งพลังนั้นมุ่งตรงไปยังผืนป่า ไม่นานนัก พลังลึกลับก็ต้อนเอาสัตว์ป่าออกมาทีละตัวสองตัว
ถังซีฟานมองการกระทำของหลี่เยว่หานด้วยความอึ้ง ทึ่ง และเริ่มรู้สึกหวั่นใจอยู่ลึก ๆ
“อย่าเอาแต่ยืนบื้อสิ บอกข้ามาว่าในหมู่สัตว์พวกนี้ ตัวไหนคือมนุษย์กลายสภาพ!” หลี่เยว่หานเขกหัวถังซีฟานไปทีหนึ่ง
ถังซีฟานกุมหัวพลางทำหน้ามุ่ยเหมือนอยากจะบ่นอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนลงคอไป เขาตั้งใจมองสัตว์ป่าที่ถูกอำนาจปกครองต้อนออกมา จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับจิ้งจอกตัวหนึ่งที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตา
หลี่เยว่หานใช้อำนาจปกครองดึงจิ้งจอกตัวนั้นมาตรงหน้า แล้วเพียงแค่นางขยับความคิด จิ้งจอกที่เคยแยกเขี้ยวขู่ฟ่ออย่างระแวดระวังก็ชะงักง
