ดำสูบออกมาใช้ได้โดยตรง”
เมื่อได้ฟัง หลี่เยว่หานก็หรี่ตาลงเล็กน้อยแต่ยังไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ
ถังซีฟานคิดว่าหลี่เยว่หานยังไม่พอใจกับข้อมูลที่เขาให้ เขาจึงทำท่าอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทั้งเขินอายและรู้สึกผิด “ข้าเองก็เคยเป็นเชลยของบรรพชนเหยี่ยวดำ ประมาณปีที่สิบหลังจากที่เขาได้แดนราชันไร้เทียมทานมา ศิษย์น้องของข้าถูกเขาจับตัวไป
แม้ข้าจะเป็นศิษย์พี่ของนาง แต่ข้ากลับเป็นพวกที่ฝีมือห่วยที่สุดในสำนัก ถึงอย่างนั้นศิษย์น้องก็เคยมีบุญคุณช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าเลยต้องฝืนใจแอบเข้าไปหมายจะขโมยแดนราชันไร้เทียมทานออกมาในตอนกลางคืน”
“แต่ใครจะไปนึก… ศิษย์น้องไม่ได้ถูกจับไปจริง ๆ หรอก นางร่วมมือกับบรรพชนเหยี่ยวดำเพื่อหลอกล่อให้ข้าไปขโมยแดนราชันไร้เทียมทานนั่นต่างหาก”
“จริง ๆ นะ เจ้าอย่าหัวเราะข้าล่ะ แดนราชันไร้เทียมทานมีความเกี่ยวข้องกับข้าจริง ๆ บรรพชนเหยี่ยวดำอยากจับตัวข้าก็เพราะเรื่องนี้ ส่วนเรื่องศิษย์น้อง… ข้าก็ไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของนางเหมือนกัน”
หลี่เยว่หานจ้องมองถังซีฟาน “เจ้ารู้ไหมว่าข้างนอกนั่นผ่านไปกี่ปีแล้ว?”
“ข้ารู้” ถังซีฟานยิ้มแห้ง ๆ ใบหน้าฉายแววว้าเหว่อย่างปิดไม่มิด “มันผ่านไปเป็นหมื่นล้านปีแล้ว”
“แล้วทำไมเจ้าถึงจำเรื่องพวกนี้ได้แม่นยำนัก?” เพราะถังซีฟานเคยมีประวัติโกหกมาก่อน หลี่เยว่หานจึงไม่ได้ปักใจเชื่อคำพูดของเขาง่าย ๆ
“ข้าอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว” ถังซีฟานยกกีบม้าขึ
