พื่อเอาตัวรอด
“ไม่มีใครรู้แน่ชัดแล้วว่าแดนราชันไร้เทียมทานถูกสร้างขึ้นโดยยอดฝีมือท่านใด แต่ในยุคสมัยของข้า มิตินี้เป็นอาวุธวิเศษที่ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างโหยหา”
“ยุคสมัยของเจ้าคือตอนไหน?” หลี่เยว่หานถามแทรกขึ้นมา
“ยุคบรรพกาล” ถังซีฟานตอบอย่างรวดเร็ว “ยุคนั้นมีการเข่นฆ่ากันไม่เว้นแต่ละวัน ทุกคนต่างสู้รบตบมือกันเพื่อแย่งชิงทรัพยากร อาวุธวิเศษในยุคนั้นจึงมีมากมาย แต่ส่วนใหญ่จะมีไว้เพื่อป้องกันตัวเท่านั้น ยังไม่มีอาวุธสังหารที่ร้ายกาจปรากฏขึ้น
จนกระทั่งมีแดนราชันไร้เทียมทาน ซึ่งเป็นอาวุธชิ้นแรกที่สามารถกักขังศัตรูเอาไว้ข้างในได้ ชื่อเสียงของมิตินี้เริ่มโด่งดังมาจาก ‘บรรพชนเหยี่ยวดำ’ แต่ท่านผู้เฒ่าเหยี่ยวดำก็เคยบอกไว้ว่าแดนราชันไร้เทียมทานไม่ใช่สิ่งที่ท่านสร้างขึ้นเอง”
ยุคบรรพกาลเนี่ยนะ???
หลี่เยว่หานรู้สึกเหมือนมีเครื่องหมายคำถามตัวโต ๆ ลอยอยู่เหนือหัว
ยุคสมัยแบบนั้นมีอยู่จริงหรือนี่?
“กฎของยุคบรรพกาลคือผู้เข้มแข็งคือเจ้า” ถังซีฟานยังคงเล่าต่อไปเรื่อย ๆ “เดิมทีบรรพชนเหยี่ยวดำมีฝีมือเพียงระดับธรรมดา แต่ตั้งแต่ได้แดนราชันไร้เทียมทานมาครอบครอง พลังของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว
ตามคำบอกเล่าของคนสนิท บรรพชนเหยี่ยวดำไม่จำเป็นต้องฝึกฝนเลยด้วยซ้ำ เพราะใครก็ตามที่ถูกขังไว้ในแดนราชันไร้เทียมทาน จะค่อย ๆ ถูกกลืนกินจนกลายเป็นต้นไม้ใบหญ้าในมิติแห่งนี้ ส่วนตบะพลังในตัวคนเหล่านั้นก็จะถูกบรรพชนเหยี่ยว
