ะก้าว
นางต้องหาคำตอบให้ได้ เพราะนางรู้สึกว่าสายสัมพันธ์อันน้อยนิดที่มีต่อมิติมันเริ่มเจือจางลงไปทุกที
นางมีลางสังหรณ์ว่าหากความรู้สึกเชื่อมโยงนั้นหายไปโดยสิ้นเชิง นางจะต้องถูกขังตายอยู่ที่นี่ตลอดกาล และร่างกายที่อยู่ภายนอกมิติก็จะดับสูญไปด้วย
แต่ยังดีที่กระแสเวลาในพื้นที่หลิงฉวนต่างจากโลกภายนอก หลี่เยว่หานจึงต้องแข่งกับเวลาในช่วงที่นางหมดสติไปก่อนที่ร่างกายจะตายตามธรรมชาติ นางจึงไม่คิดจะเสียเวลาอยู่ที่เรือนพักลี้ภัยอีกต่อไป
วันที่สิบห้า
หลี่เยว่หานกะประมาณคร่าว ๆ ว่านางได้ออกจากเขตเรือนพักลี้ภัยมาไกลมากแล้ว ระหว่างนั้นนางต้องข้ามภูเขาไม่รู้กี่ลูก เกือบจะถูกสัตว์ป่าทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วน เสบียงกรังที่มีก็หมดเกลี้ยง นางจึงต้องหยุดพักและใช้ทักษะการล่าสัตว์ที่เคยเรียนมาจากเมิ่งฉีฮ่วนที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นสมัยก่อน วางกับดักง่าย ๆ จนจับกระต่ายตัวอ้วนมาได้สองตัว
หลังจากฟื้นฟูแรงกายแล้ว หลี่เยว่หานก็นำเนื้อกระต่ายมาย่างแห้งเพื่อพกติดตัวไปต่อ นางหาที่พักที่ดูปลอดภัยและพรางตาอย่างง่าย ๆ เพื่อคอยรับมือกับยามค่ำคืนที่กำลังจะมาถึง
พลังชนิดใดกันแน่ที่กักขังนางไว้ที่นี่ หลี่เยว่หานยังคงไม่มีเบาะแส พื้นที่หลิงฉวนแห่งนี้ดูป่าเถื่อนไปเสียทุกที่ นางต้องเกร็งประสาทในทุกก้าวที่เดิน เพราะกลัวว่าหากพลาดพลั้งเพียงนิดจะกลายเป็นเหยื่อในปากสัตว์ร้ายเข้า
ต้องรู้ก่อนว่า สัตว์ป่าในพื้นที่หลิงฉวนนี้ ตัวใหญ่กว่าโลกภา
