ตาย
ด้วยความหวาดกลัวที่อธิบายไม่ได้นี้ ทั้งคู่จึงรีบหลับตานอนและเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว
ทว่าเหล่าสมาชิกพรรคหมาป่าเหมันต์ในค่ายพักกลับไม่ได้โชคดีเช่นนั้น พวกเขาถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน คอยออกตรวจตราไปรอบค่ายด้วยความระแวดระวังถึงขีดสุด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสัปหงก
….
คืนหนึ่งผ่านพ้นไป พายุหิมะสงบลง ท้องฟ้ากลายเป็นสีฟ้าสดใสราวกับถูกชะล้าง ปุยเมฆสีขาวลอยล่องเหมือนรอยแต้มพู่กันบนผืนผ้าใบสีน้ำเงินเข้ม ดูนุ่มนวลและพร่าเลือน
ภายใต้ท้องฟ้าคราม ผืนทุ่งน้ำแข็งสีขาวสะอาดตากว้างไกลสุดลูกหูลูกตาดูไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ราวกับก้อนเมฆที่ตกลงมาบนพื้นโลก โลกทั้งใบช่างดูงดงามเพลินตา จนไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเมื่อวานนี้ ทุ่งน้ำแข็งแห่งนี้เพิ่งจะถูกพายุหิมะโหมกระหน่ำและเสียงหวีดหวิวของลมพายุเข้าปกคลุม
เมิ่งฉีฮ่วนเดินออกมาจากบ้านหิมะ บนใบหน้ายังคงสวมหน้ากากสีดำครึ่งใบเอาไว้เช่นเดิม
ยามที่เขาออกมา เฮ่อเจิ้งเทียนกำลังยืนคุยกับคนของพรรคหมาป่าเหมันต์เพื่อสอบถามสถานการณ์โดยรอบและเส้นทางที่จะมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกของเหลียวปี้เลี่ย ทันทีที่เมิ่งฉีฮ่วนปรากฏตัว คนพรรคนั้นก็พลันเกร็งตัวขึ้นมาด้วยความประหม่า และยืนตัวตรงโดยสัญชาตญาณ
“ท่านอ๋อง!” เฮ่อเจิ้งเทียนรีบหันมาทำความเคารพทันที “ผมตรวจสอบเส้นทางมาแล้วครับ ตอนนี้เราอยู่ทางเหนือสุดของเมืองเทียนซิงอู่เหอ หากเรามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ใ
