ดของเฮ่อเจิ้งเทียน คนพรรคนั้นก็มองเขาด้วยสายตาราวกับเห็นผี “นายนี่คงเป็นองครักษ์เก๊แน่ ๆ!”
“?” เฮ่อเจิ้งเทียนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “ทำไมพวกนายถึงได้กลัวท่านอ๋องของผมขนาดนี้?”
คนพรรคนั้นตอบเสียงสั่น: “จะไม่ให้กลัวได้ยังไง! ท่านเก้าบรรพบุรุษน่ะเป็นประเภทที่ถ้าไม่พอใจใคร ก็สามารถต่อยจนหัวระเบิดได้ในหมัดเดียวนะ! เมื่อก่อนในเมืองเทียนซิงอู่เหอมีคนตั้งเท่าไหร่ที่จ้องจะฆ่าท่านเก้า แต่จุดจบของคนพวกนั้นเหมือนกันหมดทุกคน คือถูกสนับมือซัดจนใบหน้ายุบเข้าไปในสมอง!”
เฮ่อเจิ้งเทียนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากสังหารเมื่อคืนนี้ เขาตัวสั่นเทาขึ้นมาทันทีจนพูดไม่ออก ในขณะที่เจียงหมิงซึ่งยืนอยู่ตรงประตูห้องพักกลับจับประเด็นสำคัญได้ “ที่นายบอกว่า ‘เมื่อก่อน’ น่ะ มันนานแค่ไหนแล้ว?”
“ก็นานแล้วนะ” คนพรรคนั้นนึกย้อนอดีต “น่าจะสักสิบกว่าปีก่อนได้มั้ง!”
ครานี้แม้แต่เฮ่อเจิ้งเทียนก็ยังอึ้งไป “เป็นไปไม่ได้ สิบปีก่อนนายท่านของผมยังเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุสิบกว่าขวบเองนะ!”
“ไม่อย่างนั้นนายคิดว่าทำไมพวกเราถึงได้กลัวเขานักล่ะ!” คนพรรคนั้นเบิกตากว้าง ทันใดนั้นเขาก็ทำหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสก ๆ แล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปทันที
เฮ่อเจิ้งเทียนและเจียงหมิงรู้สึกเสียวสันหลังวาบจนขนลุกไปทั้งตัว ทั้งคู่ค่อย ๆ หันหลังกลับไปมองอย่างช้า ๆ แล้วก็ต้องสบเข้ากับดวงตาภายใต้หน้ากากสีดำครึ่งใบของเมิ่งฉีฮ่วนตามคาด
“ฉันสั่งให้ไปป้อนเหยี่ยว”
