บทที่ 459 ค่ายพักพรรคหมาป่าเหมันต์
ท่ามกลางคืนพายุหิมะโหมกระหน่ำ ขบวนเดินทางของพวกเขาก็มาถึงค่ายพักของพรรคหมาป่าเหมันต์
เป็นจริงดังที่ฉือหลินเจียงกล่าวไว้ สมาชิกพรรคหมาป่าเหมันต์เกือบทั้งหมดล้วนเติบโตมาในแดนเหนือ จึงมีความทนทานต่อความหนาวเย็นสูงมาก สิ่งที่เรียกว่าค่ายพักนั้น กลับสร้างขึ้นจากบ้านหิมะหลายหลังที่ก่อตัวขึ้นเป็นรูปครึ่งวงกลมล้อมรอบพื้นที่ตรงกลางเอาไว้
ไม่รู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนไว้วางใจฉือหลินเจียง หรือมีเหตุผลอื่นใดกันแน่ เขาจึงเรียกให้เฮ่อเจิ้งเทียนและเจียงหมิงเข้ามานั่งในรถม้าด้วยกัน แล้วปล่อยให้ฉือหลินเจียงทำหน้าที่สารถีเพียงผู้เดียว
ส่วนฉือหลินเจียงผู้นี้… ก็ช่างซื่อสัตย์นัก เขาบังคับรถม้านำทางพวกเขากลับมายังค่ายพักอย่างว่าง่าย
“ลูกพี่!” เมื่อรถม้าหยุดลง เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นก็ดังขึ้นจากภายนอกพร้อมกับกลุ่มคนที่กรูเข้ามาล้อม “ดูสิ! ข้าบอกแล้วว่าไม่มีผิด! รถม้าคันใหญ่ขนาดนี้ต้องเป็นเหยื่อรายใหญ่ให้พวกเราปล้นแน่!”
เมื่อได้ยินคำนั้น เฮ่อเจิ้งเทียนและเจียงหมิงต่างหันไปมองเมิ่งฉีฮ่วนโดยสัญชาตญาณ
ทว่าฝ่ายหลังกลับนั่งนิ่งอยู่ข้างกายหลี่เยว่หานที่กำลังหลับใหล มิรู้ว่าเขาเกิดนึกรังเกียจสัมผัสจากมือตนเองขึ้นมาหรืออย่างไร ครั้งนี้เขาจึงกุมมือหลี่เยว่หานผ่านแขนเสื้อของนาง ส่วนเสียงจากภายนอกนั้น เขากลับทำราวกับไม่ได้ยินแม้เพียงนิด
“มารดามันเถอะ! เจ้าแหกตาดูสารรูปข้าสิ เหมือน
