หนือ ท่านสังหารคนอย่างเด็ดขาดและโหดเหี้ยม ทุกพรรคในอำเภอหย่งอันต่างยอมสยบให้ท่าน เรื่องนี้ข้าเชื่อว่าเจ้าก็น่าจะเคยได้ยินใครบางคนเล่ามาบ้าง” ถึงแม้จงเจิ้งเซวียนจะสิ้นชีพไปแล้ว แต่เฮ่อเจิ้งเทียนก็ยังเลี่ยงที่จะเอ่ยนามโดยตรง
เจียงหมิงพยักหน้าช้า ๆ แต่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
“ข้าเองก็เพิ่งจะมารู้ในปีนี้ ตอนที่ท่านอ๋องฉีกลับคืนสู่เมืองหลวง ว่าท่านเก้าแห่งอำเภอหย่งอันแท้จริงแล้วคือท่านอ๋อง” เฮ่อเจิ้งเทียนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “แต่ในความทรงจำของข้า ท่านอ๋องมิได้มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับเมืองเทียนซิงอู่เหอเลย ทว่า… สถานการณ์ตรงหน้านี้มันดูไม่ใช่อย่างนั้น…”
เจียงหมิงคิดตามครู่หนึ่งแล้วเดาว่า “อาจจะเป็นช่วงสองปีที่ท่านอ๋องออกจากเมืองหลวงไปหรือเปล่า?”
เฮ่อเจิ้งเทียนส่ายหัวจนหัวแทบคลอน “เป็นไปไม่ได้ สองปีนั้นท่านอ๋องพำนักอยู่ที่ตะวันตกเฉียงเหนือตลอด ชื่อเสียงของท่านเก้าก็เริ่มเลื่องลือมาถึงเมืองหลวงในช่วงนั้น หากไม่ใช่เพราะเกิดเรื่องที่จวนพระโอรสองค์โตจนข้าถูกโยกย้ายไปอยู่ค่ายทหารแถบชานเมือง ข้าก็อาจไม่เคยได้ยินชื่อท่านเก้าด้วยซ้ำ ดังนั้นที่มาที่ไปเรื่องนี้ไม่น่าจะผิดพลาด”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าจะอธิบายอย่างไร ว่าเหตุใดพรรคในเมืองเทียนซิงอู่เหอถึงได้เรียกท่านอ๋องว่าบรรพบุรุษ?” เมื่อเจียงหมิงพูดถึงตรงนี้ เขาก็พลันชะงักไป “เมื่อกี้เจ้าบอกว่า เจ้าติดตามท่านอ๋องตั้งแต่ตอนเป็นกุนซือในจวนพระโ
