ระเบิดอารมณ์โกรธเช่นนี้มาก่อนเลย…
พรึบ! เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
เฮ่อเจิ้งเทียนและเจียงหมิงสะดุ้งโหยง พอหันไปมองก็พบว่าสมาชิกพรรคหมาป่าเหมันต์ทุกคนต่างยกมือขวาทาบอกซ้าย และคุกเข่าลงข้างหนึ่งกับพื้น ทุกคนต่างก้มศีรษะลงจนสุด มิมีผู้ใดบังอาจเงยหน้าขึ้นมองเลยแม้แต่คนเดียว
“ลุกขึ้น” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยคำสั้น ๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
ทุกคนรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนทันที ฉือหลินเจียงรีบเดินนำหน้าพาเมิ่งฉีฮ่วนไปยังบ้านหิมะหลังหนึ่ง
ส่วนเฮ่อเจิ้งเทียนและเจียงหมิง ถูกจัดให้พักอยู่ในบ้านหิมะข้าง ๆ กัน
หลังจากได้ดื่มน้ำแกงเนื้อร้อน ๆ ที่สมาชิกพรรคนำมาส่งให้ เฮ่อเจิ้งเทียนและเจียงหมิงจึงเริ่มรู้สึกผ่อนคลายจากความตึงเครียด
ไม่รู้ว่าพวกเขาสร้างบ้านหิมะเหล่านี้ขึ้นมาได้อย่างไร มันไม่ละลายและไม่พังทลาย ทั้งยังให้ความอบอุ่นอย่างยิ่ง
“อาเทียน เจ้ารู้ไหมว่าท่านอ๋องฉีเป็นอะไรไป?” เมื่ออยู่ในที่ที่อบอุ่นและปลอดภัย เจียงหมิงจึงกล้าเอ่ยปากถามเรื่องของเมิ่งฉีฮ่วน
เฮ่อเจิ้งเทียนขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่มั่นใจนัก “ข้าติดตามท่านอ๋องมาตั้งแต่ตอนที่ท่านยังเป็นกุนซืออยู่ในจวนพระโอรสองค์โต แต่ท่านเก้าที่ข้ารู้จัก… ดูจะไม่เกี่ยวข้องกับเมืองเทียนซิงอู่เหอนี้เลยแม้แต่น้อย…”
“หมายความว่าอย่างไร?” เจียงหมิงฟังแล้วยิ่งสับสน
“ก็คือ ท่านเก้าน่ะ เป็นดั่งฮ่องเต้ในเงามืดแห่งอำเภอหย่งอันทางตะวันตกเฉียงเ
