ช้เท้าเตะหิมะมากลบกองไฟที่มอดลงไปมากแล้วทันที
ยามนั้นเองฉือหลินเจียงจึงได้สติกลับมา “ท่านเก้ายินดีจะไปที่ค่ายพักของพรรคหมาป่าเหมันต์จริงหรือขอรับ!”
‘เฮ้อ ไยน้ำเสียงของเขาดูจะดีใจถึงเพียงนั้น?’ เฮ่อเจิ้งเทียนมองฉือหลินเจียงด้วยความฉงน ขณะที่ฝ่ายนั้นกระโดดขึ้นมาจากพื้นหิมะอย่างร่าเริง โดยมิได้แยแสต่อซากศพของเหล่าลูกน้องที่นอนทอดร่างอยู่รอบกายเลยแม้แต่น้อย
ความจริงแล้ว แม้แต่เฮ่อเจิ้งเทียนเองยามที่มองเห็นซากศพเหล่านั้นยังรู้สึกสยดสยองมิหาย ส่วนเจียงหมิงนั้นถึงกับขาสั่นระริก จนต้องแอบพิงร่างเฮ่อเจิ้งเทียนเพื่อพยุงตัวเดิน
