บทที่ 456 มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ… เหลียวปี้เลี่ยตง
ลมเหนือหวีดหวิว หิมะโปรยปั้นเต็มท้องฟ้า ม้าที่กำลังย่ำฝ่ากองหิมะถูกลมพายุพัดจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ทำได้เพียงค่อย ๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า เสียงเกือกม้าที่เหยียบลงบนหิมะเงียบกริบไร้สรรพเสียง
ท่ามกลางความขาวโพลนของผืนฟ้าและแผ่นดิน รถม้าคันนี้ดูราวกับรอยเปื้อนของหยดน้ำที่บังเอิญซึมลงบนกระดาษสีขาวแผ่นใหญ่ ซึ่งพร้อมจะถูกกลืนกินและเลือนหายไปได้ทุกเมื่อ
รถม้าคันนี้มีขนาดใหญ่โตนัก ใหญ่เสียจนต้องใช้ม้าถึงสี่ตัวเพื่อลากจูง
คนบังคับรถม้าห่อหุ้มร่างกายด้วยชุดขนสัตว์มิดชิด แม้แต่ที่มือก็ยังสวมถุงมือที่ทำจากหนังอสูร กระนั้นเขาก็ยังถูกพายุหิมะโหมกระหน่ำจนไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้ นาน ๆ ครั้งจะมีเสียง “เดี๊ยะ” หลุดออกมาจากริมฝีปากเพื่อสั่งม้า แต่นั่นก็ดูเหมือนจะเป็นขีดจำกัดสูงสุดในการออกเสียงของเขาแล้ว
ไม่รู้ว่ารถม้าแล่นอยู่กลางทุ่งหิมะมานานเพียงใด เพื่อป้องกันไม่ให้แสงสะท้อนจากหิมะทำลายดวงตา คนบังคับรถจึงต้องใช้ผ้าสีเทาปิดตาเอาไว้ แต่หากสังเกตให้ดีจะยังพอเห็นดวงตาที่เปิดอยูภายใต้ผ้าผืนนั้น ลมพัดแรงเกินไปจนเขาต้องคอยจัดระเบียบผ้าปิดตาอยู่บ่อยครั้งเพื่อไม่ให้มันหลุดลอยไป ยามที่ผ้าขยับเขยื้อนจนเห็นดวงตา จะพบว่ามันแดงก่ำและบวมเป่งไปหมดแล้ว
ภายในรถม้ากลับอบอุ่นผิดกับภายนอก เพราะมีเตาถ่านคอยให้ความร้อนจนผนังรถทั้งสี่ด้านอุ่นสบายราวกำลังอยู่ในฤดูใบ
