่างจนใจ พลางยกพระหัตถ์ขึ้นนวดคลึงหน้าผาก “เพราะเหตุใด… เพราะเหตุใดเจ้าถึงล่วงรู้ไปเสียทุกเรื่อง”
เมิ่งฉีฮ่วนมิได้ตอบคำถาม สายตาของเขาจับจ้องไปยังฮ่องเต้หลิงอวิ๋น ราวกับจะใช้สายตาแผดเผาพระองค์ให้เป็นรู
“ไม่ถูก…” ฮ่องเต้พลันลืมพระเนตรขึ้น ด้วยความตื่นตระหนกพระองค์จึงทรงโน้มวรกายไปข้างหน้าจนเกือบครึ่งตัวพร้อมกับค้ำโต๊ะเอาไว้ ทำให้อฎีกาบางส่วนร่วงหล่นลงพื้น “เจ้ามิได้ล่วงรู้มาก่อน…”
เมิ่งฉีฮ่วนยักไหล่อีกครา “กระหม่อมมิได้รู้ไปเสียทุกเรื่องจริง ๆ นั่นแหละ ทว่ายามนี้ล่วงรู้หมดแล้ว”
ถูกต้องแล้ว เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับหมู่บ้านไป๋อวิ๋นเป็นเพียงการคาดเดาของเมิ่งฉีฮ่วนเท่านั้น ทว่าช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน เมื่อเขาอาศัยเบาะแสจากจินเสวี่ยเอ๋อร์สืบสาวราวเรื่อง ทุกอย่างที่เขาเดากลับถูกต้องไปเสียหมด
ในตอนนั้น แม่นมหลี่และกงหยาถัวที่มอบลัญจกรหยกให้แก่เขาย่อมล่วงรู้ชาติกำเนิดของเขา หากแม่นมหลี่มีเวลามากกว่านี้สักนิด เมิ่งฉีฮ่วนคงได้ฟังเรื่องราวชาติกำเนิดของตนเองจากปากนางไปแล้ว
แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นแม่นมหลี่บาดเจ็บสาหัสเกินไป หลังจากส่งมอบเด็ก ๆ และตราประทับให้แก่เขา นางก็สิ้นลมหายใจทันที
ส่วนอาจารย์หลี่และหลี่ฟูเหรินนั้น เมิ่งฉีฮ่วนค่อย ๆ สันนิษฐานจากการที่ได้เห็นหลี่ฟูเหรินพบกับหลี่เยว่หาน จึงเริ่มคาดเดาได้ว่าสองสามีภรรยาตระกูลหลี่รวมถึงจ้าวไท่กงที่คอยอำนวยความสะดวกให้เขาทุกอย่าง แท้จริงแล้วล้ว
