บทที่ 453 พี่น้องเผชิญหน้า
ในช่วงเวลาที่เมิ่งฉีฮ่วนช่วยเหลือจงเจิ้งอวี่ในการชิงอำนาจ หรืออาจกล่าวได้ว่า นับตั้งแต่ยามที่เมิ่งฉีฮ่วนส่งคืนตราหยกปี้อวี้และได้รับการแต่งตั้งเป็นฉีอ๋องเป็นต้นมา
เขากับฮ่องเต้หลิงอวิ๋นต่างก็มีความเข้าใจตรงกันโดยมิได้นัดหมาย นั่นคือไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตราหยกปี้อวี้ออกมาแม้แต่ครึ่งคำ
เมิ่งฉีฮ่วนคิดว่า หากในตอนนั้นเขาไม่ชิงส่งคืนตราหยกปี้อวี้เสียก่อน ต่อให้เขาจะยอมเปิดโปงความลับเรื่องชาติกำเนิดของตนเองออกมา ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็คงจะหาหนทางกำจัดเขาให้สิ้นซากเป็นแน่ มิใช่ถูกเขาบีบคั้นจนไร้ทางออกเช่นนี้ จนจำต้องประกาศให้คนทั้งใต้หล้ารับรู้ว่าเขาคือพระอนุชาองค์เล็กของอดีตฮ่องเต้
ทุกอย่างล้วนมีบ่อเกิดมาจากการที่คนเหล่านั้นมองว่าเมิ่งฉีฮ่วนเป็นเพียงเครื่องมือมาโดยตลอด ความทะนงตนจนเกินพอดีคือโรคติดต่อของผู้กุมอำนาจ และฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเองก็มิอาจหลีกเลี่ยงพ้น
“จะว่าไปแล้ว เสด็จพี่ไม่เคยเอ่ยปากขอคืนอำนาจทหารสามแสนนายแห่งค่ายชานเมืองหลวงจากกระหม่อมเลย คงมิใช่เพราะทรงเชื่อใจกระหม่อมกระมัง” รอยยิ้มบนมุมปากของเมิ่งฉีฮ่วนยังมิเลือนหายไป ทว่าเขากลับมอบหมัดหนักซัดเข้าใส่ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นอีกครา
“หากกระหม่อมเดาไม่ผิด รองแม่ทัพในกองกำลังสามแสนนายที่เดิมทีเคยรับฟังคำสั่งของกระหม่อม คงถูกเปลี่ยนตัวไปจนหมดสิ้นแล้ว
แม้ป้ายอาญาสิทธิ์ในมือกระหม่อมจะยังมีอำนาจสั่งการทหาร
