บทที่ 452 ยอมจำนน ประหารชีวิตจงเจิ้งเซวียน!
เมื่อพาลูกกลับมาถึงจวนฉีอ๋อง จี้ซินเยว่รีบออกมาต้อนรับทันที ทว่าเมื่อเห็นเด็กทั้งสอง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางพลันแข็งทื่อลง “หวัง… หวังเย่ เด็กสองคนนี้…”
วันนี้ทันทีที่เลิกประชุมเช้า เมิ่งฉีฮ่วนก็มุ่งหน้าไปยังจวนกั๋วกงทันที กว่าจี้ซินเยว่จะทราบข่าว เขาก็อยู่ระหว่างทางกลับจวนแล้ว นางจึงมิได้ตามไปด้วย ยามนี้เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนกลับมาด้วยใบหน้าบึ้งตึงพร้อมเด็กทารกอีกสองคน นางจึงอุทานออกมาด้วยความตกใจ “หลี่เยว่หานถึงกับไม่ต้องการลูกของตนเองแล้วอย่างนั้นหรือ?”
ได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนเพียงปรายตามองจี้ซินเยว่แวบหนึ่งโดยไม่กล่าวสิ่งใดแล้วเดินจากไป
เฮ่อเจิ้งเทียนรีบทำความเคารพจี้ซินเยว่อย่างเร่งรีบ ก่อนจะสั่งการให้บ่าวรับใช้ที่ดูเงอะงะประคองอุ้มเด็กน้อยไปยังเรือนอุ่นที่หลี่เยว่หานเคยพักยามอยู่ในจวน
จากนั้นก็กำชับให้พ่อบ้านรีบออกไปหาแม่นมมาทันที และไม่ลืมที่จะส่งสาวใช้ที่เพิ่งซื้อมาใหม่สองสามคนไปคอยดูแลนายน้อยทั้งสอง จี้ซินเยว่จึงยืนอยู่ตรงนั้นราวกับเป็นธาตุอากาศ นางทำได้เพียงมองดูเฮ่อเจิ้งเทียนจัดการเรื่องราววุ่นวายโดยไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากถาม
ครั้นเฮ่อเจิ้งเทียนจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นจี้ซินเยว่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จึงรีบเอ่ยว่า “ชายารองจี้ ยามนี้เจ้านายอารมณ์ไม่ดีนัก อย่าได้นำเรื่องเด็กไปรบกวนเขาเลยจะดีกว่า”
กล่าวจบเขาก็เตรี
