ยมจะปลีกตัวออกไป
“เดี๋ยวก่อน!” แม้ในใจของจี้ซินเยว่จะรู้ดีว่าเมิ่งฉีฮ่วนยังคงห่วงใยหลี่เยว่หานเพียงใด แต่เมื่อเห็นเขารับลูกที่หลี่เยว่หานให้กำเนิดกลับมาจริง ๆ ใจของนางก็ยังคงสั่นสะเทือนมิน้อย “หวังเย่ได้บอกหรือไม่ว่าจะจัดการกับเด็กสองคนนี้อย่างไร?”
“อย่างไรเสียก็เป็นบุตรในไส้ของหวังเย่ ท่านคิดว่าอย่างไรเล่า” เฮ่อเจิ้งเทียนตอบกลับตามระเบียบ น้ำเสียงนั้นมิได้มองจี้ซินเยว่เป็นเจ้านายเลยแม้แต่นิด “หากชายารองจี้ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ข้าน้อยขอตัว”
เขากุมมือคารวะแล้วเดินจากไปทันที
จี้ซินเยว่มองตามไปยังทิศทางเรือนพักของเมิ่งฉีฮ่วนด้วยแววตาเหม่อลอย ความหวาดหวั่นจู่โจมเข้ามาในหัวใจอย่างรุนแรง แม้นางจะรู้ดีว่าการเป็นชายารองของเมิ่งฉีฮ่วนนั้นมิอาจเป็นไปได้ตลอดชีวิต
แต่ลึก ๆ ในใจก็ยังแอบหวังให้ช่วงเวลานี้เนิ่นนานออกไปอีกสักนิด แม้เขาจะเมินเฉยราวกับนางไม่มีตัวตน แม้เขาจะไม่ยอมปรายตามองนางเลยสักแวบ หรือแม้แต่นางจะเป็นเพียงหมากเบี้ยตัวหนึ่ง แต่การได้อยู่ใกล้ชิดเขาเพียงเท่านี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนี้ นางก็นึกถึงหลี่เยว่หานขึ้นมา ก่อนจะแค่นยิ้มหยันให้กับตนเอง
ลูกกลับมาแล้ว วิกฤตการณ์ขาดแคลนเสบียงก็ดำเนินมาถึงช่วงสำคัญที่สุด หลี่เยว่หานเองก็คงใกล้จะกลับมาแล้วกระมัง เมื่อถึงยามนั้น หน้าที่หมากเบี้ยอย่างนางก็คงถึงคราวสิ้นสุดลงเสียที
จี้ซินเยว่ถอนหายใจยาวก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังเรือนของตน
