ยามที่ก้าวเข้าสู่จวนฉีอ๋องคราแรก แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงหมาก แต่ในใจนางก็ยังแอบเผื่อใจไว้บ้าง ทว่าเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งเดือน ความหวังเหล่านั้นก็มอดดับลง แต่นางก็ยังตัดใจมิตกลงอยู่ดี…
วันเวลาที่ได้อยู่ใกล้เขาเช่นนี้ แม้ใกล้จะสิ้นสุดลง นางก็หวังว่ามันจะจบลงด้วยดี แม้จะรู้ว่า… มันเป็นไปมิได้เลยก็ตาม
….
ข่าวที่ว่าผู้ควบคุมเสบียงตัวจริงมิใช่ฮั่นหรงฟูเหรินแต่เป็นฮ่องเต้ ได้แพร่สะพัดจนแทบจะพลิกแผ่นดินเมืองหลวงในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนรับลูกกลับจวน
ราษฎรถือเรื่องปากท้องเป็นเรื่องใหญ่ ยามแรกที่พวกเขาคิดว่าหลี่เยว่หานกักตุนเสบียงเพื่อแก้แค้นส่วนตัวต่อเมิ่งฉีฮ่วน พวกเขาจึงพากันไปด่าทอสาปแช่งนางถึงหน้าจวนกั๋วกงทุกเมื่อเชื่อวัน
ทว่าลึก ๆ ในใจยังมองว่านางทำไปเพราะมีมูลเหตุจูงใจ แม้จะอำมหิตแต่ชีวิตที่นางเผชิญมาก็น่าเวทนาจริงแท้
แต่เมื่อผู้ที่กักตุนเสบียงกลับกลายเป็นฮ่องเต้หลิงอวิ๋น โดยมีจุดประสงค์เพียงเพื่อสร้างความเกลียดชังต่อเมิ่งฉีฮ่วน และสร้างบารมีให้กับบุตรชายคนโตที่พระองค์โปรดปราน ความโกรธแค้นของราษฎรก็ปะทุขึ้นมาทันที
แม้ชาวบ้านจะไม่รู้ว่าองค์ชายใหญ่ฟื้นคืนชีพมาได้อย่างไร และไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮ่องเต้ถึงต้องช่วยองค์ชายใหญ่หาเสียงแทนที่จะช่วยองค์ชายรัชทายาทที่เป็นองค์ชายสาม ทว่าการที่ผู้กุมอำนาจสูงสุดนำความเป็นตายของราษฎรมาเป็นเครื่องมือชิงอำนาจทางการเมืองเช่นนี้ ทำให้ความโกรธแค้นของมวลช
