บทที่ 446 เริ่มวุ่นวายกันเข้าไปเถอะ
เมื่อจงเจิ้งเสียนเงยหน้าขึ้นไปสบสายตากับฮ่องเต้หลิงอวิ๋น เขาก็ถึงกับเข่าอ่อนจนขาเริ่มสั่นพั่บ ๆ
ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เนื่องจากคดีของจงเจิ้งเซวียนทำให้จงเจิ้งเสียนรู้สึกว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ ดังนั้นสายตาที่ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นมองมาที่เขาจึงมักแฝงไปด้วยความเมตตาและผ่อนปรนอยู่เสมอ
ทว่าในยามนี้ สายตาของฮ่องเต้กลับเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยและไม่ไว้วางใจ สัญญาณอันตรายในใจของจงเจิ้งเสียนจึงกรีดร้องขึ้นมาทันที
หากฮ่องเต้หลิงอวิ๋นทรงเห็นว่าเขาไม่ใช่ผู้สืบทอดที่เหมาะสมแล้วละก็ อย่าว่าแต่การจะรักษาชีวิตจงเจิ้งเซวียนเพื่อดึงตระกูลเฉินมาเป็นพวกเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็อาจจะถูกเสด็จพ่อส่งมอบให้ตระกูลเฉินเพื่อใช้เป็นเครื่องสังเวยเสียเอง…
“ลูกมีวาจาและพฤติกรรมไม่เหมาะสม ขอเสด็จพ่อทรงลงพระอาญาด้วยขอรับ!” จงเจิ้งเสียนตอบโต้อย่างรวดเร็ว เขารีบคุกเข่าลงกับพื้นทันทีโดยไม่ลังเล พร้อมกับก้มกราบจนหน้าผากแนบชิดกับพื้นดิน ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
“องค์ชายใหญ่ช่างมีความตระหนักรู้สูงส่งสมเป็นอดีตองค์รัชทายาทเสียจริง” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่รอให้ฮ่องเต้ได้ตรัสสิ่งใด จากนั้นเขาก็คารวะฮ่องเต้อย่างลวก ๆ แล้วเอ่ยต่อ “ฝ่าบาท ในเมื่อองค์ชายใหญ่มีความตระหนักถึงเพียงนี้ มิสู้ให้เขาเก็บตัวอ่านตำราอยู่ที่จวนสักพักเถิดขอรับ จะได้ไม่ต้องพูดจาอะไรที่ไม่เข้าท่าออกมาอีก กระห
