ทราบมาว่าพอคลอดเสร็จก็มีคนจากไร่รีบไปแจ้งที่จวนตระกูลหลิ่วทันที หลิ่วจื้อหยวนอาละวาดอยู่นานด้วยอยากจะรับหวังเหอฮวากลับมา แต่หลิ่วเทียนเสียงและภรรยาเกรงใจหลี่เยว่หาน จึงยืนกรานไม่ยินยอมไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
เมื่อได้รับแจ้งข่าวนี้ หลี่เยว่หานกลับมีท่าทีสงบเยือกเย็นยิ่งนัก
นางเดาออกไม่ยากว่า ตลอดช่วงที่พักฟื้นรอคลอดอยู่ที่ไร่ หวังเหอฮวาคงพยายามหว่านล้อมผู้คนรอบข้างให้ช่วยพูดแทนตนเป็นแน่ ดังนั้นพอเด็กคลอดออกมา หลี่เยว่หานจึงส่งคนที่เตรียมไว้ไปรับตัวเด็กมาไว้ที่จวนกั๋วกงทันที
แม้การกระทำนี้จะดูไม่เป็นธรรมนัก แต่นางไม่ได้คิดจะทำร้ายหวังเหอฮวา เพียงแต่หากปล่อยให้หวังเหอฮวากลับไปที่จวนตระกูลหลิ่ว มีหวังบ้านแตกสาแหรกขาดแน่ และถึงตอนนั้น กิจการการค้าในมือของนางจะพึ่งพาเพียงหลงจู๊อวี้ หลงจู๊เยว่ และจี้หยาง ย่อมไม่เพียงพอจัดการ
ในเมื่อสังหารหวังเหอฮวาไม่ได้ ก็ต้องกุมลูกชายของนางไว้ในมือ เพราะเด็กคนนี้ไม่ใช่แค่หลักฐานการคบชู้ของนาง แต่ยังเป็นที่พึ่งพาสุดท้ายที่ใช้ข่มขวัญหวังเหอฮวาได้อีกด้วย
เรื่องราวเหล่านี้ สำหรับหลี่เยว่หานในตอนนี้ถือเป็นเรื่องง่ายดายเพียงพลิกฝ่ามือ
อีกทั้งคนในจวนกั๋วกงทุกคนต่างก็ดีต่อนางมาก นางอยู่ที่นี่จึงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของคำว่าครอบครัวอย่างแท้จริง
เมื่ออัฐิของหลี่ต้าฉิงถูกส่งมาถึงเมืองหลวง อากาศก็ทวีความหนาวเหน็บขึ้นทุกที จวนตระกูลหลิ่วเริ่มจัดงานศพตามประเพณี หลี่เยว่ห
