น์ว่าจดหมายนั้นเป็นลายลักษณ์อักษรจริงหรือไม่ และเนื้อความนั้นสัตย์จริงเพียงใด
ข้าขอเสนอให้ฝ่าบาทเขียนจดหมายโต้ตอบกลับไป แล้วส่งม้าเร็วไปยังวังหลวงแคว้นเหลี่ยหลาน เพื่อเชิญกษัตริย์แคว้นเหลี่ยหลานให้เดินทางมายังเมืองหลวงแคว้นตงฮั่นของเราเพื่อเป็นพยานและพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้องค์ชายรองด้วยตนเองขอรับ”
“…”
“…”
ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วนต่างมีความคิดเดียวกันแวบขึ้นมาในหัว
ฉีอ๋องผู้นี้เป็นบ้าไปแล้วหรือ? แม้แคว้นเหลี่ยหลานจะกลับมาเป็นรัฐบรรณาการของแคว้นตงฮั่นอีกครั้ง แต่กษัตริย์ของเขาก็ยังมีฐานะเป็นประมุขแผ่นดิน แค่เรื่องติดต่อกับองค์ชายตงฮั่นก็ถือว่าล้ำเส้นมากแล้ว นี่เขายังจะให้กษัตริย์ต่างแคว้นเดินทางมาชี้ตัวถึงที่นี่อีกหรือ???
หากประมุขแคว้นเหลี่ยหลานกล้ามาจริง ก็คงเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญาที่สุดใต้หล้าแล้ว…
“กลางท้องพระโรงเช่นนี้ ขอท่านอาโปรดสำรวมด้วย อย่าได้ล้อเล่นเช่นนี้เลย” จงเจิ้งเสียนกระแอมไอ เอ่ยคำที่สะท้อนความคิดของทุกคนออกมา
“เปิ่นหวังนึกว่าองค์ชายใหญ่กำลังล้อเล่นเสียอีก ที่แท้เป็นเปิ่นหวังที่เข้าใจเจตนาขององค์ชายใหญ่ผิดไปเองหรอกหรือ” เมิ่งฉีฮ่วนประสานมือพยักหน้า ยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย
“ดูท่าองค์ชายใหญ่เองก็เข้าใจดีว่าลายลักษณ์อักษรของกษัตริย์แคว้นเหลี่ยหลานย่อมไม่มีทางเป็นของปลอมหรือเป็นการจงใจใส่ร้ายแน่ เพราะการใส่ร้ายองค์ชายของแคว้นใหญ่ ย่อมไม่ส่งผลดีใด ๆ ต่อรัฐบรรณาการแ
