ลี้ยงดูเจ้า เงินที่เจ้าไปตรากตรำทำงานมาก็หมดไปกับค่ายาของเจ้าเองทั้งนั้น ยามนี้สังขารตัวเองเป็นอย่างไรเจ้าก็น่าจะรู้แก่ใจ อย่าได้ดึงข้าไปตายพร้อมกับเจ้าเลย! ข้ายอมเป็นผู้หญิงที่หย่ากับสามี ดีกว่าต้องกลายเป็นม่ายผัวตาย!”
หลี่ต้าเฉิงมีสีหน้าตกตะลึงและไม่เข้าใจ “แต่การหย่าขาดมันจะทำให้ชื่อเสียงของผู้หญิงเสียหาย…”
“จะเสียแค่ไหนก็ยังดีกว่าเป็นม่ายกาลกิณี!” หวังเฟิ่งตวาดด้วยความรังเกียจ “นี่เจ้าจะดึงรั้งข้าไว้จนวินาทีสุดท้ายเลยใช่ไหม!”
หลี่ต้าเฉิงนิ่งเงียบไป เขาจำได้ว่าก่อนจะหลับไปเมื่อคืน หวังเฟิ่งยังบอกว่ารู้สึกผิดต่อเขาที่แต่งงานกับเขามาหลายปี ไยพอตื่นมาในวันนี้ ทุกอย่างกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?
“เจ้าคิดดูให้ดีก็แล้วกัน ข้าจะไปช่วยงานยายหลงเสียหน่อย ยามนี้ข้าต้องพึ่งพายายให้ช่วยเป็นแม่สื่อ จะมาขี้เกียจสันหลังยาวไม่ได้” พูดจบ หวังเฟิ่งก็สะบัดหน้าเดินออกจากบ้านไป
หลี่ต้าเฉิงมองตามแผ่นหลังของนางด้วยสายตาที่ลุ่มลึก
เมื่อประตูปิดลง เขาก็ไอออกมาสองสามครั้งก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วหลับตาลง
ใครเล่าจะรู้ว่า หลี่ต้าเฉิงในยามนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป นับตั้งแต่ตอนที่เขาตกน้ำ หลี่ต้าเฉิงคนเดิมก็ได้สิ้นใจไปแล้ว และวิญญาณที่มาอาศัยอยู่ในร่างนี้แทน คือพ่อแท้ ๆ ของหลี่เยว่หานจากโลกอนาคต… หลี่ต้าเฉิงคนที่ถูกหวังเฟิ่งพลั้งมือสังหารจนตายนั่นเอง!
ในช่วงที่ล้มป่วย สติของเขาลุ่ม ๆ ดอน ๆ วิญญาณเดิมของร่างนี้คอยตา
