บทที่ 430 องค์ชายใหญ่มาเยือนจวนฉีอ๋อง
“ไม่ต้องตกใจไป ข้าได้มันมาจากจี้ซินเยว่น่ะ” เมิ่งฉีฮ่วนมองเห็นแววตาที่เหลือเชื่อของจงเจิ้งอวี่ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง “แม้ข้าจะรู้ว่าเจ้าจงใจยั่วความโกรธจี้ซินเยว่ให้นางไปหาเรื่องเยว่หาน เพื่อให้คนภายนอกมั่นใจว่าข้ากับเยว่หานแตกหักกันจริง ๆ แต่เรื่องเช่นนี้วันหน้าอย่าทำอีก จี้ซินเยว่นั้นฉลาดฉ้อฉลและมีจิตใจไม่เที่ยงธรรม หากนางคิดจะวางแผนเล่นงานเจ้าขึ้นมา เจ้าจะมีแต่เสียกับเสีย”
จงเจิ้งอวี่นึกอยากจะโต้แย้งคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วน แต่เมื่อก้มมองตราประทับส่วนตัวในมือ เขาก็ได้แต่อ้าปากค้างและไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้เลย
“กลับไปเถิด วันหน้าก็หัดใส่ใจและระแวดระวังให้มากขึ้น” นานทีปีหนที่เมิ่งฉีฮ่วนจะมีความอดทนพูดกับจงเจิ้งอวี่เช่นนี้ อาจเป็นเพราะเขารับรู้ได้ว่าจงเจิ้งอวี่นั้นมีความปรารถนาดีและเป็นห่วงเขากับหลี่เยว่หานจากใจจริง
หลังจากลาเมิ่งฉีฮ่วนแล้ว จงเจิ้งอวี่ก็เดินออกจากจวนฉีอ๋องไปด้วยความรู้สึกที่สับสนและซับซ้อน
เมื่อส่งจงเจิ้งอวี่กลับไปแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็นั่งจิบน้ำชาอยู่ในห้องโถงเพียงลำพัง จนกระทั่งความมืดมิดมาเยือน เขาจึงเอ่ยขึ้นลอย ๆ ไปยังทิศทางหนึ่งว่า “ในเมื่อมาถึงแล้ว ไม่คิดจะดื่มน้ำชาสักถ้วยก่อนค่อยไปหรือ”
เฮ่อเจิ้งเทียนที่เฝ้าอารักขาอยู่ข้างกายเมิ่งฉีฮ่วนพลันตื่นตัวระวังภัย ทว่ากลับเห็นร่างในชุดสีขาวนวลค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้านั้นประดับด้วยรอ
