บทที่ 429 จงเจิ้งอวี่ เจ้าช่วยใส่ใจหน่อยเถิด
จงเจิ้งอวี่มองเมิ่งฉีฮ่วนที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า อีกฝ่ายยังคงตีหน้าตายไร้ความรู้สึกและดูไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งใด หลังจากเนิ่นนานผ่านไป เขาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา “ท่านอา เรื่องที่ท่านก่อครานี้มันออกจะใหญ่โตไปเสียหน่อย ท่านไม่กลัวหรือว่าวันหน้าจะยากเกินกว่าจะแก้ไขให้กลับมาเป็นดังเดิมได้?”
“ไม่กลัว” ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเมิ่งฉีฮ่วนกลับฉายแววความมั่นใจอย่างประหลาด “เยว่หานเชื่อใจข้า”
ได้ยินเช่นนั้น จงเจิ้งอวี่ก็ได้แต่ยกมือกุมขมับ “จะเชื่อใจอย่างไรมันก็ต้องมีขอบเขตบ้าง ท่านเคยเป็นคนที่ใส่ใจฮั่นหรงฟูเหรินมากมิใช่หรือ เหตุใดพอส่งนางไปให้พ้นตัวแล้ว สติปัญญาของท่านถึงเหมือนถูกบั่นทอนหายไปส่วนหนึ่งเช่นนี้?”
“หืม?” เมิ่งฉีฮ่วนหรี่ตาพลางตวัดสายตามองจงเจิ้งอวี่
จงเจิ้งอวี่ถึงกับสะดุ้งโหยง รีบยืดตัวนั่งตรงทันที “ข้าหมายถึง… ท่านคิดอ่านไม่รอบคอบขอรับ”
“ไม่รอบคอบอย่างไร?” เมิ่งฉีฮ่วนถามกลับโดยสัญชาตญาณ
“ฮั่นหรงฟูเหรินอย่างไรก็เป็นเพียงสตรี อีกทั้งเพิ่งจะคลอดบุตรได้ไม่นาน ข้าเคยได้ยินเสด็จแม่กล่าวว่า สตรีหลังคลอดภายในครึ่งปีอารมณ์จะแปรปรวนได้ง่าย
ดังนั้นท่านอา การที่ท่านจงใจป่าวประกาศเรื่องคืนวันอันสำเริงสำราญกับแม่นางเยว่เซ่อ (ยอดบุปผางาม) หากฮั่นหรงฟูเหรินรู้เข้า นางอาจจะโกรธจัดจนขาดสติก็ได้…”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ แววตาของเมิ่งฉ
