บทที่ 428 ข้าเข้าใจแล้ว
เดิมทีหยวนหลิงเอ๋อร์ก็ไม่ชอบขี้หน้าหลี่เยว่หานอยู่แล้ว แถมในใจยังแอบกระหยิ่มยิ้มย่องที่หลี่เยว่หานหย่าขาดกับเมิ่งฉีฮ่วน นางจึงได้เอ่ยปากเหยียดหยามเช่นนั้นออกมา ด้วยหลงคิดว่าสตรีที่ถูกหย่าเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้จะต้องอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ทว่าคาดไม่ถึงว่าหลี่เยว่หานจะตอกกลับได้รวดเร็วและเจ็บแสบถึงเพียงนี้…
“คำพูดของเจ้านั่นต่างหากที่น่าขำ ข้าก็แค่พูดความจริง แล้วมันกลายเป็นเรื่องอบรมสั่งสอนบุตรหลานได้น่าผิดหวังไปได้อย่างไร?” หยวนหลิงเอ๋อร์ถลึงตาใส่หลี่เยว่หานอย่างไม่ยอมลดละ
“หลิงเอ๋อร์ เจ้าพูดให้น้อยลงหน่อย!” คนของจวนอู่กั๋วกงที่พาหยวนหลิงเอ๋อร์มาร่วมงานเลี้ยง เมื่อเห็นว่าสีหน้าของฟางจื่อหลานเริ่มมืดมนลง ฮูหยินจากจวนอู่กั๋วกงที่พาหยวนหลิงเอ๋อร์มาร่วมงานก็รีบดึงแขนเจ้านางไว้ทันที
ทว่าหยวนหลิงเอ๋อร์กลับเป็นคนไร้สมองโดยแท้ นางสะบัดมือมารดาออกแล้วแผดเสียงดัง “ข้าพูดผิดที่ไหนกัน! หลี่เยว่หานก็เป็นแค่หญิงที่ถูกทิ้ง ส่วนเด็กสองคนนี้ก็เป็นแค่ลูกนอกคอก จวนซิงกั๋วกงจัดงานเลี้ยงให้คนสามคนนี้ ช่างขายหน้าเหล่าตระกูลขุนนางเก่าแก่เสียจริง!”
“เหอะ นี่มันตัวตลกจากที่ไหนกันเนี่ย ถึงได้ออกมาเต้นแร้งเต้นกาคึกคะนองนัก หรือว่าอยากจะเข้าจวนฉีอ๋องไปเป็นชายารองอีกคนหรือไร?” มู่หวังเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ยามนี้นางได้ยินเรื่องที่จี้ซินเยว่เพิ่งจะมาอาละวาดไปก่อนหน้านี้แ
