ม้ข้าอาจจะไม่ทำเช่นนั้นจริง ๆ ก็ตาม” เมื่อต้องเผชิญกับคำซักไซ้ของจงเจิ้งเสียน เมิ่งฉีฮ่วนกลับยังคงนิ่งสงบ สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
“ท่านไม่กลัวหรือว่าข้าจะใช้มู่ชวนกับหลิงซีมาข่มขู่ท่าน?” จงเจิ้งเสียนโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“หากเจ้าทำเช่นนั้น เจ้าก็เป็นเดรัจฉานตัวจริงที่กล้าสังเวยได้แม้กระทั่งลูกในไส้ของตัวเอง” เมิ่งฉีฮ่วนตอกกลับอย่างจริงจัง
“…” จงเจิ้งเสียนถึงกับไปไม่เป็น
เขาไม่เคยเชื่อเลยว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะตกต่ำถึงขั้นเลือกไปเข้าพวกกับจงเจิ้งอวี่ จึงเฝ้าหาโอกาสลอบเจรจาเป็นการส่วนตัวมาตลอด วันนี้อุตส่าห์หาโอกาสได้ ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะลื่นไหลราวกับปลาไหลเช่นนี้
จงเจิ้งเสียนพยายามหยั่งเชิงเมิ่งฉีฮ่วนอยู่นาน นอกจากจะเปิดเผยจุดประสงค์ของตนเองจนหมดเปลือกแล้ว เขายังไม่สามารถหยั่งรู้ท่าทีที่แน่ชัดของเมิ่งฉีฮ่วนได้เลยแม้แต่นิดเดียว
“ท่านอาพูดได้ถูกต้องยิ่งนัก” จงเจิ้งเสียนข่มความโกรธในใจอย่างสุดกำลัง พยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด “วันนี้ตอนที่ข้าไปเยี่ยมฮั่นหรงฟูเหรินที่จวนซิงกั๋วกง เห็นนางมีสีหน้าไม่ค่อยดี ดูเหมือนจะล้มป่วย ท่านอาไม่คิดจะไปเยี่ยมนางบ้างหรือ?”
“เหอะ” เมิ่งฉีฮ่วนเหลือบมองจงเจิ้งเสียนปราดหนึ่ง “เจ้านี่นับวันยิ่งอยู่ไปก็ยิ่งถอยหลังเข้าคลอง อุตส่าห์มาหาถึงที่เพื่อจะบอกข้าเพียงเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ?”
