บทที่ 419 ข้าคือ… จงเจิ้งเหวินจั๋ว
“ข้าจะเชื่อหรือไม่นั้น ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เจ้าจะพูด” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยด้วยท่าทีสบายอารมณ์ “จะว่าไป ครั้งแรกที่ข้าพบกับนายพลซานจี๋ ข้าเพิ่งอายุได้สิบห้าปี เพิ่งออกจากเกาะถงเซิงได้เพียงปีเดียว และได้ติดตามองค์ชายใหญ่เดินทางไปเยือนแคว้นเลี่ยหลานในฐานะทูต
ตอนนั้นข้ายังเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่จงรักภักดีต่อแคว้นตงฮั่นอย่างสุดหัวใจ การที่เจ้าเลือกเปิดเผยชาติกำเนิดให้ข้าทราบในตอนนั้น คงเพราะมีเจตนาแอบแฝงบางอย่างกระมัง”
“แต่ในวันนี้เมื่อเราพบกันอีกครั้ง เจ้ากลายเป็นนักโทษ ส่วนข้าก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้เลือดร้อนคนเดิมอีกต่อไป บางเรื่อง… ข้าย่อมต้องถามให้กระจ่าง” ยามนี้เมิ่งฉีฮ่วนดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและเย็นชา ราวกับว่าเรื่องที่กำลังพูดอยู่เป็นเรื่องของคนอื่น
ซานจี๋จ้องมองเมิ่งฉีฮ่วนเขม็งอยู่นาน แต่อีกฝ่ายกลับจ้องตอบด้วยสายตาที่สงบนิ่งและกดดันจนซานจี๋เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในเชิงอำนาจ
ในที่สุด ซานจี๋ก็ถอนหายใจออกมา “ชาติกำเนิดของเจ้า ข้าไม่ได้ไปรู้มาจากไหนหรอก แต่เป็นจงเจิ้งเสียน องค์ชายใหญ่ของพวกเจ้าเองนั่นแหละที่เป็นคนเปิดเผย ตอนที่เจ้าตามเขาไปแคว้นเลี่ยหลาน เขามาหาข้าแล้วบอกว่าอยากจะยืมมือพวกเรากำจัดเจ้าทิ้งเสียที่นั่น
แต่แคว้นเลี่ยหลานไม่อยากหาเหตุให้แคว้นตงฮั่นเปิดสงคราม เราจึงทำแค่เพียงแสดงละครตบตา ไม่ได้ฆ่าเจ้าจริง ๆ ข้าเห็นเจ้าท
