ุ่มเทปกป้องจงเจิ้งเสียนด้วยความภักดีอย่างบ้าคลั่งในตอนนั้น เลยนึกเวทนาจนต้องแอบส่งคนไปบอกความจริงให้เจ้ารู้”
ได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็หัวเราะออกมา “นายพลซานจี๋เห็นข้าหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ? หากองค์ชายใหญ่คิดจะกำจัดข้าทิ้งที่แคว้นเลี่ยหลานจริง ๆ เขาจะบอกเรื่องชาติกำเนิดของข้าให้เจ้ารู้ทำไม แบบนั้นไม่เท่ากับทำให้เจ้าหวาดระแวงข้ามากขึ้นไปอีกหรือไง”
“เจ้าพูดก็ถูก ตอนนั้นพวกข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” ซานจี๋พยักหน้า “เพียงแต่จงเจิ้งเสียนคนนี้เจ้าเล่ห์เพทุบายนัก การที่เขาบอกชาติกำเนิดเจ้าแล้วขอให้พวกข้าฆ่าเจ้า มันดูไม่สมเหตุสมผลก็จริง แต่ถ้าหากเขาเตรียมแผนรองรับไว้สองทางล่ะ?”
“ว่ามา ข้าฟังอยู่”
“ในปีนั้น เจ้าได้แสดงความสามารถที่โดดเด่นออกมาให้เห็นแล้ว ใคร ๆ ก็มองออกว่าในอนาคตเจ้าต้องกลายเป็นบุคคลสำคัญ แคว้นเลี่ยหลานย่อมไม่อยากเห็นประเทศแม่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ต่อให้เจ้าไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ แคว้นเลี่ยหลานก็ไม่มีทางปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างราบรื่นหรอก”
“แต่ตอนที่จงเจิ้งเสียนมาชวนร่วมมือให้ฆ่าเจ้า พวกข้ากลับต้องคิดเผื่อไปอีกขั้น หากเจ้าตายในแคว้นเลี่ยหลาน แคว้นตงฮั่นย่อมเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของเจ้าทันทีว่าแคว้นเราลอบสังหารท่านอ๋อง
แคว้นเลี่ยหลานจะกลายเป็นผู้ผิดมหันต์ และตงฮั่นจะมีข้ออ้างอันชอบธรรมในการส่งกองทัพมาเหยียบแผ่นดินเราให้จมดิน!”
“แต่ถ้าหากความจริงแล้วจงเจิ้งเสียนไม่ได้อยา
