บทที่ 418 หิมะโปรยปราย
ไม่รู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนกินยาผิดสำแดงมาหรืออย่างไร วันนี้เขาจึงดูขยันขันแข็งเอาอกเอาใจเป็นพิเศษ ทั้งช่วยหลี่เยว่หานเลี้ยงลูก ทั้งคอยป้อนข้าวป้อนน้ำให้นาง
พอหลี่เยว่หานทานอิ่มแล้ว เขายังเป็นฝ่ายสั่งให้คนไปหยิบแปรงสีฟันที่นางทำขึ้นมาเองมาให้ พร้อมแต้มเกลือหยาบเตรียมไว้ให้นางแปะฟัน มิหนำซ้ำยังไปตักน้ำร้อนมาล้างเท้าให้เรียบร้อย
แม้เรื่องพวกนี้เมิ่งฉีฮ่วนจะเคยทำมาก่อนบ้าง ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด หลี่เยว่หานกลับรู้สึกว่าวันนี้เขามีท่าทีผิดปกติไปจากเดิม
หลังจากทานข้าว แปรงฟัน ล้างหน้า และล้างเท้าเสร็จสิ้น หลี่เยว่หานก็ถูกเมิ่งฉีฮ่วนกดตัวให้นอนลงในผ้าห่มผืนหนา
“วันนี้เจ้าดูแปลก ๆ นะคะ” หลี่เยว่หานนอนซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขา โผล่มาเพียงศีรษะพลางจ้องมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายสีนิล
“แปลกตรงไหนกัน” เมิ่งฉีฮ่วนก้มลงประทับจุมพิตที่หน้าผากของนางเบา ๆ “เมื่อก่อนข้าบอกว่ารักเจ้า แต่กลับไม่เคยดูแลเรื่องความเป็นอยู่ของเจ้าให้ดีจริง ๆ เลย วันนี้เห็นเจ้าต้องเหนื่อยดูแลอานิ่ง ข้าเลยรู้สึกว่าเจ้าลำบากเกินไป จึงอยากจะช่วยทำเพื่อเจ้าให้มากขึ้นก็เท่านั้น”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ปากผู้ชายนี่เชื่อถือไม่ได้จริง ๆ เอาเถอะ ข้ารู้ว่าถ้าเรื่องไหนเจ้าไม่อยากพูด ต่อให้ถามยังไงเจ้าก็ไม่บอกหรอก เอาเป็นว่าไม่ว่ายังไงเจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีก็พอ”
พูดจบ หลี่เยว่หานก็หาวออกมาคำหนึ่ง
