ม่ ๆ ยังมืดแปดด้านไม่รู้อะไรเลย ก็เลยต้องรีบทำความคุ้นเคยกับสถานการณ์ที่นั่นก่อน”
“เพราะฉะนั้นในช่วงที่จงเจิ้งหลิงซียังไม่หย่านม เจ้าก็เลยก่อตั้งพรรคมัจฉามังกรขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว แถมยังกลายเป็นท่านเก้าหัวหน้าพรรคผู้น่าเกรงขาม วางอำนาจไปทั่วทั้งภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ทำตัวราวกับฮ่องเต้ท้องถิ่นอย่างนั้นเหรอ?” หลี่เยว่หานเอ่ยถามยิ้ม ๆ “ไม่รู้ว่าพวกลูกน้องเจ้าทำงานกันยังไง หัวหน้าพรรคตัวเองหายหน้าไปทั้งวันก็ไม่รู้จักถามไถ่กันบ้างเลย”
“พวกเขามีใครเคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของข้าเสียที่ไหน” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพลางบีบแก้มของนางเบา ๆ “เดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะทำเรื่องให้มันใหญ่โตขนาดนั้น แต่พวกลูกน้องดันไม่รักดี พรรคมัจฉามังกรเลยเถิดถึงขั้นกวาดล้างพรรคเล็กพรรคน้อยในอำเภอหย่งอันจนหมดสิ้น ตอนนั้นข้าใช้นามแฝงว่าชูจิ่ว ทุกคนเลยพากันเรียกข้าว่าท่านเก้า เพราะข้ามักจะสวมชุดคลุมปิดบังตัวตนเวลาออกไปเจอผู้คน ภายหลังพอเปลี่ยนมาใช้เกี้ยวสีดำพวกเขาก็เลยเห็นเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว”
เมื่อนึกถึงตอนที่เพิ่งไปถึงอำเภอหย่งอัน แววตาของเมิ่งฉีฮ่วนก็ฉายแววโหยหาอดีต “คิดไปคิดมา ช่วงเวลาที่อำเภอหย่งอันนั้นช่างสุขสบายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะตอนที่เป็นท่านเก้าหรือตอนที่ไม่ได้เป็น ชีวิตในตอนนั้นมันช่างเรียบง่ายกว่าตอนนี้มากนัก”
“นั่นสิคะ แถมยังมีสาวงามอย่างหวังเหอฮวามาคอยปรนนิบัติเอาอกเอาใจ ชีวิตช่างมีสีสัน มีความสุขเสียจริง” หล
