บทที่ 416 ค่อย ๆ วางหมาก
ทว่าสิ่งที่เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวมานั้นล้วนมีเหตุมีผล จนฮ่องเต้หลิงอวิ๋นไม่อาจหาจุดบกพร่องมาโต้แย้งได้แม้แต่น้อย
พระองค์อยากจะตรัสเหลือเกินว่า มีเชลยที่ไหนได้รับสิทธิพิเศษถึงเพียงนี้ ทั้งให้หัวหน้าหมอหลวงมาตรวจอาการ ทั้งให้ไปพักในจวนขุนพลคอยดูแลปรนนิบัติอย่างดีมีอาหารเลิศรสให้กิน
แต่พอนึกดูอีกที ซานจี๋นั้นเชี่ยวชาญการศึกและมีฐานะสูงส่งในแคว้นเหลี่ยหลาน คนเช่นนี้หากต้องมารับความอัปยศในแคว้นตงฮั่น เมื่อเขากลับคืนสู่มาตุภูมิย่อมต้องผูกใจเจ็บและยกทัพกลับมาล้างแค้นแน่นอน
อีกประการหนึ่ง หากเราปฏิบัติต่อเชลยเป็นอย่างดี เมื่อแคว้นเหลี่ยหลานส่งทูตมายอมจำนน เราก็จะมีเหตุผลเพียงพอในการเรียกเรียกร้องผลประโยชน์อย่างเต็มที่
เมื่อคิดได้ดังนี้ ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นจึงได้แต่พยักหน้าตกลง
เห็นท่าทีของฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเริ่มอ่อนลง จงเจิ้งอวี่จึงคิดจะฉวยโอกาสถามออกไปว่าตนเองยังเป็นองค์รัชทายาทอยู่หรือไม่ แต่กลับถูกเมิ่งฉีฮ่วนดึงรั้งไว้เบา ๆ อย่างแนบเนียนเพื่อห้ามการกระทำนั้น
หลังจากทั้งสองกล่าวขอบคุณและก้าวพ้นห้องทรงพระอักษรมาแล้ว จงเจิ้งอวี่จึงหันไปมองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยความสงสัย “เมื่อครู่บรรยากาศกำลังดี ทำไมเจ้าถึงไม่ให้ข้าถามเสด็จพ่อว่าข้ายังเป็นรัชทายาทอยู่หรือเปล่า?”
“เมื่อครู่พวกเราบีบคั้นฝ่าบาทเสียขนาดนั้น เจ้ายังคิดว่าบรรยากาศดีอีกหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนตอบอย่างระอา “เจ้ายกความชอบทางทหารมาอ
