าไปยังเรือนหลักอย่างไม่รอช้า
เป็นช่วงเวลาที่หลี่เยว่หานเพิ่งจะทานอาหารกลางวันเสร็จและกำลังพาลูก ๆ นอนกลางวันพอดี เมิ่งฉีฮ่วนค่อย ๆ นั่งลงข้างเตียงอย่างแผ่วเบา มองดูใบหน้ายามหลับที่สงบเงียบของนาง ในใจพลันเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข
แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องอย่างนุ่มนวล บนเตียงเล็ก ๆ ไม่รู้ว่าเป็นอาอี้หรืออานิ่งที่พึมพำออกมาเบา ๆ หลี่เยว่หานตอบสนองทันทีโดยการแกว่งไกวเปลเล็กน้อยทั้งที่ยังหลับตาอยู่ “เด็กดี… แม่คู่อยู่นี่แล้ว…”
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ปลุกให้นางตื่น เขาเพียงนั่งมองภาพนั้นอยู่อย่างเงียบเชียบ พลางนึกย้อนว่าอยากให้เวลาหยุดนิ่งอยู่ที่ตรงนี้ตลอดไป…
