บทที่ 413 กวนน้ำให้ขุ่นคลัก
หลังจากหยอกล้อกันอยู่ครู่หนึ่ง เมิ่งฉีฮ่วนก็ลุกขึ้นจากไปในขณะที่ท้องฟ้ายังไม่สว่างดี หลี่เยว่หานยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องอุ่น มองตามแผ่นหลังของสามีจนลับสายตาไป พลางทอดถอนใจแผ่วเบา ก่อนจะเรียกหมิงจูเข้ามา สั่งให้นางพาบ่าวไพร่ไปถอดป้ายชื่อคฤหาสน์ตระกูลเมิ่งออก แล้วนำป้ายชื่อจวนแม่ทัพกลับมาติดตั้งไว้ตามเดิม
หมิงจูแม้จะมีความสงสัยอยู่ในใจแต่ก็มิได้ซักไซ้ให้มากความ นางรีบไปจัดการตามคำสั่งทันที
เมื่อหลี่เยว่หานกลับเข้ามาในห้อง แม่นมก็เพิ่งจะป้อนนมบุตรทั้งสองเสร็จพอดี เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานตื่นแล้ว จึงได้อุ้มเด็กน้อยทั้งสองเข้าไปในห้องอุ่น
หลี่เยว่หานมองดูเด็กน้อยผิวพรรณผุดผ่องน่ารักทั้งสองแล้วก็ทอดถอนใจ นางพยายามกดข่มความกังวลในใจเอาไว้ ก่อนจะหยิบกลองป๋องแป๋งขึ้นมาแกว่งไกวหยอกล้อกับบุตรอย่างทะนุถนอม
ณ พระราชวัง ท้องพระโรงทองคำ
นับตั้งแต่จงเจิ้งเสียน อดีตรัชทายาทปรากฏตัวขึ้น เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง ทุกคนมีสีหน้าตื่นตะลึงไม่ต่างกัน แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำใดออกมา
เมิ่งฉีฮ่วนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชา ส่วนจงเจิ้งเสียนเองก็นั่งวางท่าสงบนิ่งอย่างมั่นคง ประหนึ่งว่าเขาไม่เคยจากราชสำนักแห่งนี้ไปเลย
เนิ่นนานผ่านไป ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเสด็จขึ้นประทับบนบัลลังก์ หลังจากเสียงถวายพระพรดังกระหึ่ม พระองค์ก็ทรงเป็นฝ่ายเอ่ยถึ
